Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

Christine - Nikita

Laat ik beginnen met een kleine anekdote. Vorige week wandelden wij met de puppies buiten het asiel, toen er een grote bruine hond uit het bos kwam. Hij rende naar mij toe, echt heel erg blij mij te zien. Toevallig had ik een halsband in mijn hand, dus ik deed hem die om en begon hem te aaien. Wij namen natuurlijk aan dat deze arme hond verdwaald was en dat hij zo blij was, omdat hij een vriendelijk iemand tegen was gekomen. Ik vertelde mijn vrienden dat ik echt hoopte dat hij niet gedumpt was en dat zijn baasje hem zou vinden, omdat het duidelijk was dat deze hond zo goed verzorgd was – hij zag er zo goed uit! Toen kwam de oppasser eraan om te kijken wat er aan de hand was en hij zei: “Hoe is het hem gelukt om uit het asiel te komen???”. Toen realiseerde ik me dat het Barnie was, die op de afdeling voor grote honden zat. Op de een of andere manier was het hem gelukt het dak te beklimmen en uit het asiel te springen…  Wij zijn best trots dat onze asielhonden door elkaar gehaald kunnen worden met gewone honden, omdat ze er zo goed uitzien!

 

Vandaag wil ik wat vertellen over Nikita. Nikita werd twee jaar geleden bij het asiel achter gelaten. Zij was toen erg bang en het was lastig haar te benaderen. Ze leerde al snel dat ze niets te vrezen had van ons. Ze raakte vertrouwd met ons begon het leuk te vinden om te gaan wandelen. Maar Nikita was verschrikkelijk moeilijk in bedwang te houden. Het was erg lastig om haar een harnas om te doen en ze werd erg ongelukkig, soms zelfs boos als wij haar buik aanraakten. We stuurden haar naar de dierenarts voor een onderzoek, maar er werd niets gevonden. Dus elke keer dat we de kans kregen, begonnen we haar zachtjes te aaien, steeds een beetje langer. Het kostte ons veel tijd, maar nu is het ongelooflijk makkelijk om haar harnas om te doen en kunnen we haar oppakken zonder dat ze boos wordt, ook al is ze er niet helemaal blij mee. 

 

Een paar weken terug was het tijd voor Nikita’s jaarlijkse vaccinatie. Ze was erg bang en van streek en hierdoor werd haar inenting natuurlijk een groot drama en deed ze zichzelf een beetje pijn. Ze ging liggen mokken in een mand. Ik ging een paar keer naar haar toe om te praten, maar telkens keek ze naar de plek waar ze zich pijn had gedaan en verhuisde naar een andere mand. Het kostte haar twee uur om mij te vergeven! 

 

Dit laat zien dat we met tijd en geduld een bange en lastige hond kunnen veranderen in een trouw en handelbaar huisdier. Ik vind Nikita zo ontzettend leuk en ik hoop oprecht dat iemand ervoor zal kiezen haar te adopteren en haar een kans te geven. Als dat niet gebeurt, zal arme Nikita haar leven eindigen in het asiel… Zij verdient beter… Kijk eens naar haar prachtige ogen en die oren!

Comments

Discussieer mee

Geef ook uw mening, laat een commentaar achter!
Captcha Image

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.