Ik ben Petra Poorter en samen met mijn partner Frank hebben wij 2 Spaanse honden, Viento en Alegra. Viento werd als pup totaal uitgedroogd, met kale plekken en onder de teken gevonden in een doos in Zuidspanje. Ondanks dat hij er erg slecht aan toe was, kwispelde hij met zijn staartje toen hij gevonden werd. "Dit is een hond die wil leven." dacht de vrijwilligster van PAWS en besloot dit arme hoopje hond een kans te geven. Dankzij de inspanningen van het Engelse opvanggezin dat Viento vocht gaf via een infuus en met de lepel voerde, krabbelde Viento op en werd een gezonde mooie hond. Sinds 2001 woont deze prachtige kruising labrador/beauceron bij ons. Eén hond is leuk, maar 2 honden is nog leuker en in 2002 kwam Alegra, een herderachtige teefje uit La Palma erbij.
Datzelfde jaar gingen wij op vakantie naar Turkije. Op de website van stichting AAI (www.stichtingaai.nl) had ik een oproepje gelezen dat zij toeristen zochten die op Istanbul vlogen en bereid waren op de terugweg honden mee te nemen voor wie AAI een baasje in Nederland had gevonden. Toevallig reisden wij via Istanbul en ik meldde ons aan als vluchtbegeleider. Een verslag van ons bezoek aan het SHKD-asiel in Istanbul en onze ervaringen als vluchtbegeleider kunt u hier lezen.
In 2003 besloten wij weer onze vakantie in Turkije door te brengen. Een voormalige vrijwilligster van het SHKD, Sina Karadag, woonde inmiddels in het zuiden van Turkije en was daar actief voor asiel Göcek. Het contact met Sina was snel gelegd en een afspraak gemaakt om het asiel te bezoeken. Met gemiddeld zo´n 65 honden is het asiel heel klein in vergelijking met Istanboel. Het ligt in een stukje bos en komt daardoor vriendelijk over. De komst van Sina bracht nieuw leven in de ingedutte vereniging. Dankzij de contacten die Sina met onder meer stichting AAI en Duitse organisaties had, konden honden die al enkele jaren in het asiel verbleven een nieuw tehuis krijgen in Nederland of Duitsland. Op onze terugvlucht uit Bodrum reisden er 2 honden mee.
Als dank voor de spullen die wij hadden meegenomen, gaf Sina ons een handdoek met het embleem van het asiel. Een plaatselijke textielfabrikant had die handdoeken gratis gemaakt om te verkopen. Alleen was de plaatselijke bevolking niet geïnteresseerd om een handdoek voor een goed doel te kopen. Ik stelde Sina voor dat ik er een aantal mee naar Nederland zou nemen om te verkopen aan hondenliefhebbers. Van het één kwam het ander.
De tijdschriften Hondenmanieren, Dogma, Onze Hond, Hart voor Dieren en de Kattenmanieren besteedden aandacht aan de stickers en dit leverde veel bestellingen op. De asielen van Göcek en Istanbul krijgen geen enkele steun van de plaatselijke overheid en daarom is geld hard nodig. Het geeft veel voldoening om een klein steentje bij te dragen aan een beter leven van de wereldhonden van Göcek en Istanbul.