Samen met Petra ben ik 6 december 2005 vertrokken naar Istanbul voor het begeleiden van een transport van honden die geplaatst zouden worden in Nederland (door stichting AAI) en Duitsland. Het is de eerste keer dat ik een buitenlands asiel bezoek. Aangekomen in Istanbul was het voor de Turken midden in de nacht, desondanks werden we hartelijk onthaald door Tuana, één van de vrijwilligsters.

Aangezien ikzelf sinds 2001 een hond uit Istanbul heb, was ik zeer geïnteresseerd in het asiel waar Jesse, mijn Turks-Duitse staander vandaan kwam. De volgende ochtend gingen we op weg. Maar eerst nog even naar een bijgelegen asiel, Ömerli. Tuana probeert daar enkele verbeteringen aan te brengen. Van buiten zag het asiel er leuk uit, van binnen best netjes naar de omstandigheden. De honden zaten in betegelde hokken met pallets waar ze op konden liggen. Echter geen ruimte naar buiten toe, waar ze konden spelen en rennen. Ik was enkele foto’s aan het maken van de honden. Petra was inmiddels een groter kennel ingelopen, om een sessie te starten van ‘’doggie-hugging’’. Daarna maakte ik een foto van een pointer, en ging ook het hok in om dan ook maar te gaan kriebelen, krabbelen, lieve woordjes zeggen, raar praten…

De pointer stond op en tot onze verbijstering lag er een plakkaat bloed op de plek waar ze had gelegen. Ze likte alles op. Ze kwam naar ons toe en begon steeds harder te bloeden. Het bleek ook overduidelijk dat ze net een nest puppy’s had gehad want ze had enorme hangtieten. Maar geen spoor van de puppy’s. Ik vroeg aan Tuana of we niet naar een dierenarts konden gaan? Ze ging eerst eens informeren wat er gebeurd was. Het bleek dat 10 dagen ervoor de hond gesteriliseerd was door iemand die eerder voor slager dan voor dierenarts had gestudeerd en die doodleuk op vakantie was gegaan zonder een back-up te regelen. Het is onvoorstelbaar hoe sommige dierenartsen hier met honden omgaan. De hond voelde zich duidelijk niet goed en nam eigenlijk helemaal geen notie van ons maar wilde maar weg… ontsnappen.

We brachten haar naar de auto en legde haar voorzichtig achterin. Zelf ging ik op de achterbank zitten om haar in de gaten te houden en zag dat ze steeds heviger begon te bloeden en steeds likte ze het op. Op mijn kalmerende woorden en mijn aanhalingen reageerde ze niet. Na een half uur waren we gelukkig ter plekke (Istanbul is erg groot). Toen we de deur opendeden, zagen we tot onze schrik dat het steeds erger was geworden. Ze werd meteen onderzocht en toonde al verschijnselen van shock. De dierenarts kwam tot de conclusie (na bloedonderzoek), dat deze hond meteen geopereerd moest worden maar door het vele bloedverlies een bloedtransfusie direct nodig had. En tijdens het onderzoek bleef ze maar bloeden. Tuana belde meteen naar het SHKD-asiel. Binnen een half uur was er iemand ter plekke met een donorhond. Hiervan werd dus bloed getapt. De pointer was inmiddels in de operatiekamer, want ze was er erg slecht aan toe en het was een gok omdat het bloed nog niet beschikbaar was. Wij wachten…en wachten…nog maar een kopje koffie….

De dierenarts kwam uiteindelijk met de opmerking dat het niet zo goed ging. Ze had bloed overgegeven, wat betekende dat haar inwendige organen waren aangetast, hij dacht dat ze was vergiftigd. Maar wij vertelden hem dat ze al het bloed had opgelikt. Dat was al wat duidelijker voor hem. Na een poosje mochten we haar zien. Ze was helemaal met handdoeken afgedekt met eronder een warme kruik. Plotseling begon ze te stuipen…Nee!! Sh*t!! Ze zal toch nu niet doodgaan! Ze kreeg snel een injectie. Daarna werd ze wat rustiger. Na verloop van tijd kwam ze bij uit de narcose en ging staan. Pff…gelukkig het ging goed! Ze gaat het redden! Tuana hielp ons uit de droom; ze heeft meerdere malen meegemaakt dat een hond de volgende dag toch overleden is, ondanks dat het goed ging. De dierenartsen zijn niet zo deskundig als dat ze hier in Nederland zijn. Maar we moesten weg. We lieten haar met gemengde gevoelens achter. Ik dacht de hele tijd aan die arme hond of ze het wel zou redden.

Lees verder >