Arme oude Mohamed de hondentrimmer droeg me de hele weg naar het asiel. We moesten met de bus, mijn bazen weigerden ons met hun auto te sturen of geld voor een taxi te geven. Bij het asiel gaven ze mij hun mooiste kamer, een grote zonnige kamer, maar een zonnige kamer maakt niet zo veel uit voor een blinde hond. Mijn ogen deden heel veel pijn en er zat veel pus in mijn ogen. Ze behandelden mij meteen tegen de pijn en uiteindelijk werd de pijn minder, maar ik kon niets meer zien.

In het asiel hoorde ik heel veel onbekende geluiden, geluiden als blaffen en heel veel mensenstemmen. Dit was heel vreemd voor mij, omdat ik 14 jaar in een badkamer had gezeten zonder geluid, of mensen om mij heen, alleen het geluid van lopend water uit een kraan. In dit asiel is volop leven, volop geluid, volop liefde, volop warmte, maar ik ben verdrietig! Een terugflits doet mij denken aan 14 verloren jaren en ik realiseer mij hoe tragisch mijn leven was. Ik huilde voortdurend omdat het pas nadat Mohamed mij bij het asiel bracht voor mij duidelijk werd hoe tragisch mijn leven was geweest. De Egyptische mevrouw van wie het asiel was, deed alles wat ze kon om mij gelukkig te maken, ze droeg me, knuffelde met mij, gaf mij heerlijke stukjes kip (ik wist dat het een opoffering was omdat het asiel niet veel geld had en afhankelijk is van donaties om te kunnen bestaan). Ze was altijd lief tegen mij, ik denk dat ik haar favoriet was, maar ik bleef steeds depressief en de lange jaren van lijden waren in mijn hart gegroefd. Ik reageerde nergens op. Het was net of ik van binnen dood was. De mevrouw had erg veel verdriet om mij omdat ze niet wist wat ze voor mij moest doen.

Veel mensen kwamen naar het asiel om honden te adopteren, meestal wilden ze alleen puppies en rashonden adopteren. De mevrouw liet altijd alle honden zien die geadopteerd konden worden, maar ze liet mij nooit zien, ze dacht dat ik niet te adopteren was. Ik dacht ook dat ik niet te adopteren was en de tijd verstreek. Op een dag kwam een aardige uitziende Engelse man naar het asiel en sprak de Egyptische mevrouw. Ik ben wel blind, maar ik heb nog steeds heel goede oren:

- “Hoi.”
- “Hoi.”
- “Mijn naam is Andrew en ik wil een hond adopteren.”
- “Natuurlijk, wij hebben prachtige puppies, en we hebben ook rashonden…”
Hij onderbrak haar.
- “Nee, Ik kom voor Ringo, de blinde hond”
- “Hoe weet u van zijn bestaan?”
- “Ik zag zijn foto en heb zijn verhaal gelezen op uw internetsite. Ik wil hem hebben.”
- “Meent u dat echt?”
- “Ja, en ik wil hem nu meenemen.”

Ze riep meteen een van de medewerkers, Mahmoud en zei dat hij mij bij Andrew moest brengen. Andrew sloot mij in zijn armen en liep het asiel uit. De mevrouw en haar medewerkers waren sprakeloos en stonden doodstil omdat ik hen niet kon horen toen wij het asiel verlieten.

Vanaf dat moment is mijn leven helemaal veranderd. Drew deed mij regelmatig in bad, ik werd regelmatig getrimd. Hij nam mij overal met hem mee. Hij had heel veel andere asieldieren in huis en ze werden allemaal mijn vrienden. Mijn leven was zo vol!! Ik had het zo druk, ik was zo blij. In mijn gebed vroeg ik God of hij mij de tijd wilde geven om van dit allemaal te genieten. Andrew gaf mij een rol in een toneelstuk dat hij voor zijn studenten organiseerde (hij is een leraar). Ik werd een ster. Kun jij het je voorstellen?!

Een jaar later gingen wij op bezoek bij de mevrouw van het asiel, ze kon niet geloven dat ik deze levendige, gelukkige, prachtige hond echt was. Ik was herboren, ik speelde als een puppy en was zo gelukkig als een puppy. Ik woonde vier jaar lang bij Andrew voordat ik naar de hemel werd overgeplaatst - hondenafdeling - (de reden dat ik naar de hemel werd overgeplaatst was ouderdom).

Dit is het verhaal van mijn leven. Ik schreef het omdat ik wilde zeggen: Bedankt, Drew, uit de grond van mijn hart. Jij bent de enige mens die ik mis, de enige waarvan ik spijt heb dat ik hem moest achterlaten, jij bent de persoon die mijn slechte indruk die ik van de mensen had veranderde. Trouwens, doe de groeten aan de mevrouw van het asiel voor mij. Wees gezegend.