Het onderstaande verhaal is geschreven door Amina Abazza, oprichtster van dierenasiel SPARE (www.sparealife.org) in Caïro. Naast de opvang en gratis medische hulp aan dieren wil SPARE zich ook bezighouden met educatie en voorlichting om zo de houding van de Egyptische bevolking ten opzichte van dieren positief te beïnvloeden. Amina is van plan om een aantal dierenverhalen te schrijven, specifiek bedoeld voor kinderen. Ze hoopt deze verhalen te zijner tijd te bundelen tot een boekje en dit gratis te distribueren op scholen. Wij juichen dit idee van harte toe en het doet ons plezier dat wij het verhaal van Ringo op onze website mogen zetten. Uiteraard is het stukje over de hondenhemel fictie, maar voor de rest is het een waar gebeurde geschiedenis. Maak kennis met Ringo!




Ik ben Ringo en ik ga jou mijn verhaal vertellen. Ik laat het aan jou om te beoordelen of het een vrolijk of verdrietig verhaal is. Ik ben niet meer bij jou, ik ben naar de hemel gegaan, in de afdeling die gereserveerd is voor honden. Hier kan ik met mijn vrienden rennen en spelen zoveel ik maar wil, de wereld hier is zo groen en de ruimte is eindeloos. We kunnen duizenden geurtjes ruiken, alle soorten bloemen, fruit, planten en bomen zijn hier. De lucht is heerlijk vers en het water is zuiverschoon. Jammer genoeg zijn alle geurtjes heerlijk, er is hier helemaal geen afval, dat is het enige wat ik van de aarde mis, de geurtjes waren zo anders op aarde en ik was gek op luchtjes die jullie mensen “vieze luchtjes” noemden.

Hier in de hemel (in de hondenafdeling) is er een doorlopend buffet, wanneer wij onze heerlijke maaltijden op hebben, worden onze bakken meteen weer gevuld. Wij krijgen heerlijke gerechten voorgeschoteld: kaas, melk en eieren worden altijd in grote hoeveelheden opgediend. Ze worden door onze buren die in de afdeling voor boerderijdieren wonen aan ons geschonken. Ze sturen hun producten met een van de engelen die er voor verantwoordelijk is om ons eten te geven.

Ik kan je wel vertellen dat alle honden in de hemel vegetariërs zijn geworden. We kunnen niet onze vrienden opeten. We eten alleen wat ze produceren en wat ze aan ons willen afstaan. Er zijn heel veel engelen bij ons en één engel heeft alleen maar de opdracht om ons te knuffelen. Een andere engel speelt muziek voor ons en verandert zijn instrument aan bij wat wij aan het doen zijn. Hij speelt de gitaar voor het slapen gaan en gaat drummen als wij aan het spelen zijn. Iedere activiteit heeft zo zijn eigen instrument. Een engel wrijft onze buikjes en weer een ander (mijn favoriet) speelt altijd met ons. Hij stopt alleen als wij uitgeput zijn. Zoals ik al in het begin zei, het leven hier is helemaal anders dan op aarde.

Nu wordt het tijd dat ik ga vertellen hoe het mij verging op aarde. Deze gemene planeet waar zoveel honden worden mishandeld. Als ik terugdenk aan mijn leven op aarde, vraag ik me af “Waarom behandelen sommige mensen ons zo? Wat hebben wij gedaan om zo te moeten lijden?” Toen ik 18 jaar geleden werd geboren, was ik een mooie witte puppy. Een Egyptische familie kocht mij bij de dierenspeciaalzaak. Ik denk dat zij mij hadden gekozen omdat ze mijn kleur en mijn vacht mooi vonden, en ook het feit dat ik piepklein was (ik was maar 6 weken oud). Ze namen mij mee naar huis en zetten mij in de badkamer.

Als ik terugdenk aan mijn leven op aarde, dan denk ik als eerste aan de wasbak in de badkamer en het geluid van lopend water uit de kraan. Het heeft wel enig tijd hier in de hemel geduurd voordat ik kon genieten van de rivieren en watervallen, ik vond het geluid van lopend water zo saai. Maar hier is het zo anders. Als ik dorst heb, is het water koel en als ik wil zwemmen, wordt het water warm, zo blauw. Ik moet mijzelf er blijven aan herinneren dat ik in de hemel ben, ik was ten slotte 14 jaar lang opgesloten in de badkamer. Ik was eenzaam en miserabel. Er was niemand om met mij te praten, geen contact met de mensen en natuurlijk ook geen dieren waar ik contact mee had. Ik werd dom, maar wat kon ik doen? Het was mijn lot.

Ook had ik een probleem. Er was niemand die mij verzorgde of mijn ogen kon schoonmaken toen ze gingen jeuken en bleven jeuken. Er vloeide altijd viezigheid uit mijn ogen en het hoopte op in mijn ogen. Niemand had het in de gaten. De Egyptische familie die mij had gekocht, gaf mij alleen eten en water, niemand pakte mij op of keek naar mijn gezicht. Ik weet niet eens of ze in hetzelfde appartement woonden. Ik kan mij niet heugen dat ik mensenstemmen heb gehoord.

Toen ik jong was, vulde ik mijn tijd met het tellen van de tegels van de badkamer en op iedere tegel verbeeldde ik dat er iets wonderbaarlijks was. De eerste tegel aan de linkerkant was mijn moeders gezicht, op de tweede tegel een grote tuin waar ik kon rennen zoveel ik maar wilde, de derde was een stukje grond met modder waar ik grote kuilen kon graven. Zo heb ik mijn tijd doorgebracht, maar toen de tijd voorbij ging, kon ik de tegels niet meer zien omdat mijn ogen zo veel pijn deden. Maar niemand had het door. Jij weet dat ik jouw taal niet kan spreken. Ik huilde maar niemand hoorde mij. Als mijn ogen maar niet zo pijn deden!

De persoon die mij verzorgde, was de hondentrimmer, een oude man die Mohamed heette, hij kwam twee keer per jaar. Toen ik 14 was, hoorde ik Mohamed met mijn eigenaren praten. “Waar wil je dat ik hem naartoe neem? Niemand zal een oude blinde hond van 14 jaar oud willen adopteren.” Had hij het nou echt over mij? Was ik al weer 14 jaar opgesloten in de badkamer? Was ik de oude blinde hond? Ja, ik voel mij zo oud en het is inderdaad zo dat ik niets meer kan zien. Ik hoorde Mohamed toen aan de telefoon praten met een Egyptische mevrouw die net een nieuw asiel voor dieren had geopend in Giza, niet ver van de grote piramides van Kheops, Khefren en Mykerinos. Hij vroeg haar of hij mij naar haar toe kon brengen. Ik denk dat de vrouw erg geschrokken was van mijn verhaal omdat ze schreeuwde door de telefoon. Ik kon wel wat van het gesprek horen.


- “Mohamed, zeg jij dat deze hond 14 jaar in de badkamer is opgesloten?”
- “Ja, natuurlijk, ik weet het wel zeker, ik kom al die tijd twee keer per jaar om hem te trimmen.”
- “Hoe is hij blind geworden?”
- “Omdat niemand zijn ogen heeft schoongemaakt of druppels er in deed of hem naar de dierenarts heeft gebracht voor een behandeling.”
- “Waarom heb jij hem zelf niet geholpen?”
- “Mevrouw, ik ben een hondentrimmer, ik ben een arme man. Ik maakte zijn ogen twee keer per jaar met water schoon als ik hem moest trimmen. Nu willen ze hem niet meer hebben, ze willen een nieuwe puppy kopen en Ringo op straat zetten.”
- “Oké, breng hem onmiddellijk hier.”

Lees verder >>