Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

DABDOUB

Er was eens… Ons verhaal zou zo kunnen beginnen, want het einde is als in een sprookje. 

Gewond

Het begint langs een drukke snelweg in Libanon. Auto’s raasden voorbij en niemand interesseerde zich voor de zwaargewonde hond die als een weggesmeten oude jas aan de kant van de weg lag. Mocht er nog leven in zitten, dan zou de brandende zon er wel een einde aan maken. Zo vinden veel  voormalige huisdieren hun einde in dat land. Gelukkig reed een vrijwilliger van een klein asiel langs en hij stopte wel. Onder verbaasde en ook afkeurende blikken van voorbijgangers tilde hij de bebloede hond voorzichtig op en legde hem achterin zijn auto. Ondanks de ernstige verwondingen, liet de hond zich makkelijk behandelen en na paar dagen kreeg hij de naam Dabdoub, wat vertaald Teddybeer betekent. 

Dabdoub had beide achterpoten gebroken. Eén poot kon met een spalk genezen, maar voor de andere was een plaat nodig. Hij had ook nog diverse open wonden en was volledig uitgedroogd. Wie weet hoeveel dagen hij daar gelegen had. Bij verder onderzoek bleek ook dat hij blind was aan één oog. Dit was niet aan het ongeluk te wijten, maar door zware mishandeling van zijn vorige eigenaar. 

Wegkwijnend in het asiel

Hij mocht twee weken bij de dierenarts herstellen. Daarna kon deze vondeling terecht  in het kleine, overvolle asiel net buiten Beiroet. Dit asiel wordt volledig gerund door een handvol vrijwilligers, overwegend mannen. Nadat Dabdoub weer wat op krachten was gekomen, bleek dit wel een probleem, want hij was doodsbang voor mannen. Zijn tanden had hij allemaal nog en die liet hij ook zien als een man te dichtbij kwam. Zijn poot met plaat wilde helaas niet goed helen en daar had hij veel pijn aan. De daarop volgende maanden verbleef Dabdoub vaak alleen in zijn kleine en donkere hok. Er was simpelweg geen tijd om extra aandacht aan hem te besteden. Dabdoub vereenzaamde. Eigenlijk hoefde het voor hem niet meer.

Gelukkig meldde een nieuwe vrijwilligster zich aan bij het asiel. Katya dacht eerst dat het hok van Dabdoub leeg was en wilde er voorbij lopen, totdat ze achterin, diep in elkaar gedoken iets zwarts zag bewegen. Haar zachte stem overwon. Met veel liefde en geduld heeft Katya het voor elkaar gekregen dat Dabdoub naar buiten wilde en zich eindelijk liet aaien. 

Engel Katya

Katya had een grote tuin en besloot Dapdoub mee naar huis te nemen. Goofy, de andere aanwezige jachthond met een soortgelijke achtergrond, werd al snel zijn maatje. Er liep nog een andere vondeling statig rond, een haan. Hij zat graag bij de honden als ze sliepen. Een opmerkelijke vriendschap.

Dabdoub knapte snel op, maar toch durfde hij het huis niet in, want Katya had een man. Hij bleef liever veilig achter in de tuin. Pas na een jaar durfde hij dichter bij het huis te komen of te schuilen in de garage als het onweerde. Het duurde nog eens een jaar voordat hij werkelijk binnen durfde te komen als de man van Katya weg was.  

Emigreren

Na twee en een half jaar sloeg het noodlot wederom toe. Katya’s man kwam niet meer thuis en ze moest verhuizen naar een flat waar honden niet welkom waren. Met pijn in haar hart nam zij contact op met het pas opgerichte Animals Lebanon. Deze stichting werkte met opvangadressen in Europa. Katya koos ervoor Dabdoub en Goofy in Nederland te herplaatsen. Ver weg van Libanon, waar de situatie nog steeds onveilig is en dierenliefde te weinig voorkomt. De hoge kosten voor bloedtesten, reisbenches en tickets betaalde zij grotendeels uit eigen zak. Een verdrietig afscheid.


In juni 2009 kwamen de honden op Schiphol aan, waar ze gescheiden werden. Helaas had niemand ruimte voor twee grote honden erbij. Dabdoub ging met Henny mee naar Den Haag. Ze had al flink reclame voor hem gemaakt en al snel kwam een ouder echtpaar kennismaken. Ze vielen als een blok voor hem. Dabdoub vond deze rustige man niet eng en al snel verhuisde hij naar zijn nieuwe thuis, waar twee hondjes hem gezelschap hielden. Zijn nieuwe baasjes waren heel erg blij met hem. Hij gedroeg zich voorbeeldig, was vrolijk en aanhankelijk. Ze hielden van wandelen en Dabdoub ging nu natuurlijk gezellig mee. In Beiroet had hij de laatste jaren weinig gelopen, dus bouwden ze dit rustig op. Toch ging het lopen steeds slechter. Hij had er na een tijdje ook geen zin meer in. 

Operatie

Een consult bij een orthopeed bracht duidelijkheid. De ontzetting bij het zien van de röntgenfoto’s was groot. Na drie jaar zat niet alleen de plaat los,  het bot was zelfs ontstoken en de breuk niet geheeld! De poot was nu 4 cm korter dan de andere achterpoot. Er was zelfs meer. Op de andere foto van zijn hele achterhand zagen ze dat er in het bot van het geheelde dijbeen, een kogeltje zat en verder veel witte stipjes. Dat was hagel! Wat moest Dabdoub verschrikkelijk veel pijn hebben geleden en nog. Hoe kon het zijn dat hij inmiddels toch zo’n enorme lieve hond was geworden?

Vanwege de hoge operatiekosten besloten de nieuwe baasjes Dabdoub terug te geven aan het opvanggezin. De volgende maanden sprak Henny haar spaargeld aan, verkocht spulletjes op internet en was dolblij met enkele donaties van mensen, die zich ook het lot aantrokken van deze pechvogel. Dabdoub verdiende deze tweede kans.

De oude plaat met schroeven werd verwijderd. Monsters werden naar een laboratorium gestuurd om te kijken welke antibiotica het meest geschikt was. Dabdoub voelde zich spoedig al een stuk beter. Hij hobbelde manhaftig mee op drie poten als de hele roedel werd uitgelaten. In het begin kon hij zich alleen met hulp van Henny de trappen op naar haar portiekwoning, maar later ging dat stukken sneller. Uiteindelijk ging hij na twee maanden weer onder het mes.

Dit keer kwam hij terug met een vier horizontale pinnen in zijn dijbeen, die uitwendig op hun plaats werden gehouden door een verticale steun. Verder was er een stuk bot uit zijn schouder verwijderd om de poot weer even lang te maken als de andere en het genezingsproces te versnellen. Iedere week het verband laten verschonen stond hij braaf toe. Ondanks de medicijnen ontstond er toch een ontsteking aan de huid en spieren en moesten de pinnen na ruim 7 weken verwijderd worden. Te vroeg, maar er was geen keuze.

Dabdoub leerde langzaam weer vier poten te gebruiken. Op drie poten kon hij zelfs lekker rennen in het bos. Bijna alle honden vond hij leuk. De opdringerige reuen joeg hij weg. Op kinderen was hij helemaal gek. Vooral op de peuter die hem steevast ‘Handdoek’ bleef noemen. Toch was het huis met nog drie honden en zes katten iets te druk voor hem, wat gedeeltelijk kwam door zijn blinde oog. De trappen waren voor hem ook niet echt bevorderlijk. 

Wereldhond vindt wereldbaas!

In de nieuwsbrief van Wereldpootjes werd Dabdoub in de schijnwerpers gezet. En met succes! In november 2009 kwamen Helga en Niek langs om kennis te maken met Dabdoub. Bij deze eerste kennismaking zocht Dabdoub meteen Helga op. Eenmaal aangekomen bij hen thuis ging hij tevreden bij Niek aan zijn voeten liggen. Hier was het goed en rustig. 

In het begin spuugde hij heel erg in de auto. Was hij soms bang om weer teruggebracht te worden? Sommige straten weigerde meneer in te gaan maar dankzij zijn baasjes kreeg hij meer zelfvertrouwen. De angst voor onweer en knallen zal hij houden. Ook bruggetjes blijft hij eng vinden, maar dan volgt hij toch trouw buikschuivend zijn baasjes. Hij weet dat ze hem nooit in gevaar zullen brengen. 

Kamperen

Inmiddels rent hij weer op alle vier de poten. Hij heeft een speciaal plekje in de camper waarmee hij regelmatig door Europa trekt. Hij heeft ook een speelmaatje die luistert naar de naam Joey. Eén blaf vanJoey en Dabdoub komt aangesneld. Hij is gek op de kleinkinderen en zij op hem. Als Dabdoub maar denkt dat er gefietst gaat worden, weet hij niet hoe snel hij in zijn persoonlijk aangepaste fietskar moet springen. Fier steekt zijn kop er dan boven uit om vooral maar niets te missen. Geef hem strand en dan gaat hij op zijn Dabdoubs uit zijn dak door als een gek rondjes te rennen in een ondiep binnenzeetje. De enge golven van de zee ontwijkt hij liever.

Jammer genoeg gaat zijn gezichtsvermogen wel achteruit. Hij heeft steeds meer moeite met uitgelaten worden in het donker. Als hij overdag los van de lijn mag, loopt hij soms ook even met anderen mee of je ziet hem stil staan en zoekend rond kijken. Als de baasjes dan fluiten, komt hij weer helemaal blij aanrennen. 

Zijn leven begon slecht maar heeft een happy end gekregen. Dabdoub is een geliefd lid van de hele familie. Zoals Helga en Niek het zelf omschrijven: "Wij hebben in Dabdoub een heerlijke, fijne en blijde hond. Wij zijn blij dat we destijds aan de oproep in de nieuwsbrief van Wereldpootjes gehoor hebben gegeven. Dabdoub is heel zeker een wereldhond!"

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.