Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!


Daar liepen we dan op Schiphol met ons kersverse hondje, 'de Turkse Fluweelneus' zoals mijn moeder haar doopte. Haar eerste wapenfeit was de grote plas in de parkeergarage, het drong tot ons door dat we ineens echt een hond hadden. Ze sprong meteen in de auto, een goed teken, leek me. Voortdurend keek ik in de achteruitkijkspiegel waarin ik mijn vriend, nog onwennig, onze hond zag vasthouden. Eenmaal thuis zou het pas echt beginnen. We deden alles volgens het boekje, of beter gezegd de verschillende boekjes en websites waaruit we ons eigen setje opvoedregels hadden gehaald, dus ze wist al snel haar plek in ons huishouden.

De eerste paar dagen was Abi stil en rustig, vaak stond ze een beetje in de war midden in de kamer en keek ons vragend aan. Daarna kwam de rebellie; Abi scheurde haar mooie mandje aan stukken en hield elke avond een relletje als we op de bank zaten. Schijnbaar boos blafte ze ons vol overgave toe. Dit stond dan weer niet in het boekje en we hadden geen idee wat dat schattige hondje toch van ons wilde. We gingen maar gewoon door met ons grote opvoedplan en met het leren kennen van Abi: Hoe vaak en hoe lang moet ze naar buiten? Waar wordt ze het liefst gekriebeld? Hoe krijg ik haar zo ver om op schoot te liggen? 

De overgang van het Turkse buitenleven naar 17 hoog in Amsterdam ging daarna makkelijker dan gedacht. Vlakbij ons huis bleek een prachtig uitlaatgebied te zijn en we namen ons plechtig voor er elke week een keertje heen te gaan. Al snel liepen we er elke ochtend minstens een uur, en soms wel twee als Abi leuke speelmaatjes tegenkwam. Na een paar weken hadden wij het leukste, liefste, grappigste hondje dat we ooit gezien hadden. Ze bleek een prima appartementhondje dat na een goede wandeling graag in de vensterbank naar de voorbij vliegende vogels kijkt, nieuwsgierig achter haar baasjes aanloopt en uren op haar rug - poten in de lucht - op schoot kan liggen. 


Abi’s zelfvertrouwen groeit nog steeds en ze laat zowel tegen ons als tegen haar speelmaatjes steeds meer van zich horen. Al die praktische bezwaren die vriend en ikzelf in het begin opwierpen, betekenen niets bij het plezier en gezelschap dat Abi brengt. Er gaat geen dag voorbij dat ze ons niet aan het lachen maakt met haar gekke acties en geluidjes. Zo is er de 'blafgaap' als ze opstaat en zich sloom uitrekt, het brutale 'gromblafje' als ze vindt dat we met haar moeten spelen of de 'huiljengel' als ze iets ziet dat ze niet begrijpt, zoals een koe op tv of verjaardagsslingers in de kamer. 

Abi heeft haar grillen en blijft een bezorgd hondje. Op straat 'huiljengelt' ze er op los als ze aangelijnd is en een andere hond tegenkomt. In huis schiet ze soms weg als we eraan komen. Terwijl ze overal mag komen, denkt ze dat ze heel stiekem door de keuken moet sluipen. Na een half jaar hebben we dus zeker nog werk te doen met Abi, maar als ze 's avonds tussen ons in kruipt weet ik zeker; de Turkse Fluweelneus is de perfecte hond voor ons.    

Anna Curvers

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.