Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

Sina - Waar is Irma toch?

Sina - Waar is Irma toch?

Om 7 uur was ik al onderweg, Irma, ik moet Irma vinden. Ben weer een uur heen en weer gereden, maar geen Irma. Een dood gereden pup langs de weg heb ik wel gezien. Ik ben depri en moet naar mijn werk.  Lees verder   

Sina - Een nieuw pleeggezin voor Dasko

Sina - Een nieuw pleeggezin voor Dasko

Onze Dasko moest vandaag naar een ander gastgezin. Met tegenzin hebben Hannah, die volgende week terugkeert naar Zwitserland en drie maanden voor Dasko gezorgd heeft, en ik Dasko naar een ander gastgezin gebracht. Jaz, een Engelse vrouw, die van Kangals houdt, heeft zich bereid verklaard om Dasko voor zes weken op te vangen. We zijn ruim twee uur bij Jaz in de bergen geweest en hebben geprobeerd om Dasko uit te leggen dat hij het daar ook goed zal hebben. Helaas had Hannah veel verdriet over het afscheid van Dasko maar ze neemt haar twee honden en drie katten mee terug naar Zwitserland. Ik ben teneergeslagen, want ik weet ook niet hoe snel ik voor een Kangal die ook nog tic heeft overgehouden van de hondenziekte een nieuw huis kan vinden.

Snel, snel, ik heb haast want Irma wacht op mij. 'Irma, Irmaa, Irmaaa, Irmaaaaa, Irmaaaaaaa!!!!' Ze was er niet ik ben een uur op en neer gereden maar Irma was er niet. Eenmaal thuis ben ik in tranen uitgebarsten, soms is het me allemaal te veel. Was het werk maar niet zo aangrijpend, op sommige dagen raak ik helemaal in de put.

 

 Lees verder   
Sina - Klachten

Sina - Klachten

Omdat we de hele week aan het werk waren, hadden we ons voorgenomen om op zondag achterstallig werk in te halen. Uit een dorp (12 km verder) kwam een klacht over een hond. Je zult het niet geloven, maar een schoondochter diende een klacht in tegen haar schoonmoeder, die haar hond zou verwaarlozen, de hond zou te mager zijn en schoonmama stond niet toe dat de hond wat extra's te eten kreeg. Zoiets hebben we nog maar zelden meegemaakt. Ook zou de hond vol vlooien en teken zitten. Gewapend met voer, anti-vlooienmiddel en ontwormingsspul zijn we, als twee wandelaars, langs het huis gelopen. Geen hond te zien, maar misschien was de schoonmoeder thuis, nee, ook niet. We hebben een tijdje gewacht, maar zijn dan weer weggegaan, want zo kun je toch niets doen. Later hebben we nog met de schoondochter gesproken, ze heeft ons verzekerd dat de situatie verbeterd is. We zullen desondanks een oogje in het zeil houden.

Uit een ander dorp kwam de klacht dat daar zwervers rondhangen en schoenen stelen. "Mensen, schaf een schoenenkast aan!" Eén verdachte heb ik meteen opgepakt, deze dame heet nu Viola en vanwege haar had ik hoe dan ook al een slecht geweten. Om zeker te weten dat dit de hond is die ik al lang mis, heb ik mijn chiplezer te voorschijn gehaald en hij deed 'piep'. Precies deze hond zoek ik al lang. 

Ongeveer vijf jaar geleden zwierf dit teefje met haar twee pups op de Dorpsstraat. Ik werd destijds gewaarschuwd en ben er met Sevim op uit gegaan om moeder en pups te vangen. Toen ik aan het vangen was, reed Hillary, een Engelse vrouw, net door de Dorpsstraat. Wij 'kenden' deze vrouw als een dierenliefhebber. Zij was onmiddellijk bereid om moeder en pups op te vangen, want ze had een grote boerderij met paarden, eenden, katten en andere honden. Dat was fantastisch, want de puppies waren erg bang en ik was ervan overtuigd dat deze vrouw de honden zou socialiseren. De moeder was super-aanhankelijk en lief, ze werd gecastreerd, ingeënt en gechipt en mocht op de boerderij wonen.

Na 8 weken kregen we de pups, nu Smeagol en Stumpy, regelrecht voor de voeten geworpen. Hillary wilde de hondjes niet meer en we moesten meteen 'METEEN' die dieren overnemen. Wat hebben wij ons in die vrouw vergist. We kregen twee volkomen verwilderde honden beide zijn nu onderdeel van het adoptie-programma omdat ze onplaatsbaar zijn. De moeder wilde ze houden oké, Hillary was natuurlijk geen monster, ze had blijkbaar gewoon te veel dieren. Nu denk ik dat ze een monster is.

Haar prachtige boerderij werd een eendenslachterij - Hillary heeft eenden gefokt, geslacht en verkocht. Momenteel staat de boerderij leeg en niemand weet waar deze vrouw is. Samen met Hillary was ook de moederhond verdwenen. Nu is ze 5 jaar ouder, maar ondanks alles zo lief. Ik wil haar het liefst zo snel mogelijk plaatsen want omdat ik deze vrouw vertrouwde, heb ik Viola de kans op een gouden mandje ontnomen.

De rest van de zondag heb ik met mijn kleine Gigi (ze heeft meer aandacht en liefde nodig) doorgebracht. Natuurlijk vergeet ik Irma niet ze wacht op mij, zoals afgesproken!

 

 Lees verder   
Sina - Günes uit Calis

Sina - Günes uit Calis

Zondags wilde ik naar Calis gaan om een terriër te zien, maar ik wilde ook een beetje uitrusten, want ’s avonds kwam een vriendin en vluchtbegeleidster die met 5 honden naar Brussel zou vliegen. De hele organisatie was vanaf het begin aan al een beetje gecompliceerd, omdat er 3 organisaties in Duitsland bij betrokken waren en ik het afhalen van de honden in Brussel moest regelen.

Ik was tamelijk moe en toen kreeg ik een idee. In Calis woont een vriendin van mij die ook van de dierenbescherming is. Ik heb haar de coördinaten en de naam van het Hotel (Günes hotel) gegeven en haar gevraagd of ze er een kijkje wilde gaan nemen. Dat wilde ze graag doen en ze zou ook de hond meteen meenemen omdat de toestand van de hond helemaal niet goed was. De terriër heet nu Günes (zonneschijn) en is behoorlijk oud. Hij is nog in de kliniek, maar mijn vriendin die hem uit zijn ellende heeft bevrijd, is bereid om hem een tijd in de opvang te nemen. Wie wil er graag een oude terriër??

Nadat deze opwinding voorbij was, moest ik naar het vliegveld om Karien af te halen. Ik heb 12 katten en soms zie ik de ene of de andere kat een paar dagen niet. Voordat ik naar het vliegveld ging, zag ik mijn kater Micho op de trap liggen en dat is een zeldzaamheid. Ik wist /dacht dat Micho last van de hitte heeft, bijna alle katten vallen in de zomer af omdat ze minder eten en de hele dag slapen.  Maar toen ik Micho optilde, wist ik het meteen: dit is de hoogste alarmfase, hij is er slecht aan toe. Ik heb Micho in de achterste kamer gesloten om een dag later met hem naar de dierenarts te gaan. Karien landde precies op tijd, we zijn nog uit eten gegaan en daarna naar bed.

 Lees verder   
Sina - Feridun is er weer

Sina - Feridun is er weer

Feridun is er weer, poeh, je weet het nooit van te voren. Feridun had nog recht op een paar dagen vrij, goddank is hij donderdag weer gekomen. Ik heb Petra bij het hotel opgehaald, en zo zijn we naar het asiel gereden. Feridun heeft alleen de honden gevoerd en schoongemaakt en is om 13.00 uur naar huis gegaan zodat hij voor de gasten kon zorgen. Petra kon slechts de halve dag foto’s maken, want Feridun was immers weg.

Ik heb me de hele dag beziggehouden met het voorbereiden van de reis voor de honden. ’s Middags heeft Gudrun mij gebeld, zij is Duitse en voert de katten in Göceck. We wonen in dezelfde buurt en ook daar voert ze katten. Ze heeft me gebeld om te praten over een pup die van de slager is (aha, het verhaal kwam me bekend voor). Het puppenkind lag aan de ketting en zou de hele dag in de in de hete zon liggen. Toen ik ’s avonds met Gulden naar Irma reed, ben ik op de terugweg ter plekke gaan kijken. Het was inderdaad niet goed met de pup. De hele rug was wond en zag uit alsof de pup over de rug was versleept, bovendien lag ze aan de ketting. Zonder blikken of blozen hebben we de hond gewoon meegenomen. Ze heet Gigi, en na een week bij de dierenarts te zijn geweest, wordt ze nu bij mij verpleegd. De wonden op de rug zaten vol etter, ze moesten uitgewassen worden. Nu gaat het goed met haar, alleen moet de vacht weer aangroeien.


 Lees verder   
Sina - Paniek over het hondenvoer

Sina - Paniek over het hondenvoer

Om 08.15 uur hebben we Spydie en Samba bij het asiel opgehaald. Daarna zijn we naar Sevim gereden um Mery op te halen. Yonca heeft Findik meegebracht en Karien bij het hotel opgehaald. Om 9.30 uur waren we op het vliegveld, Hannah en Marcel waren ook precies op tijd, daarna zijn we naar de Transavia-incheckbalie gegaan. De vlucht gaat naar Eindhoven, de honden gaan naar het asiel van Andernach in Duitsland. Ik werk sinds 15 jaar met dit asiel samen, wanneer er plaats is, kan ik altijd een paar van onze honden daar brengen.

Het is een mooi asiel, de honden worden er altijd uitstekend verzorgt en altijd goed bemiddeld. Elke incheck is anders, soms gaat het zonder problemen en soms zijn er wel problemen. Dit keer was het zeer problematisch omdat het grondpersoneel zich belachelijk aanstelde. Haha, hoe het ook zij, de honden zijn tenslotte toch aangenomen en mochten met Karien naar Eindhoven vliegen. Natuurlijk heeft Hannah gehuild toen ze van Bubu afscheid moest nemen. Ook de pleegmoeder van Findik liet de tranen vloeien.

Bij mij stopt de stress pas als ik weet dat de honden goed aangekomen zijn, het telefoontje of sms’je van Karien is een verlossing voor mij, wanneer ik weet dat alles goed is, dan ben ik blij voor de honden. Karien werd door haar man opgehaald, de honden werden naar een trefpunt in Duitsland gebracht. Eindhoven ligt aan de Duitse grens. Het personeel van het Andernach-asiel heeft toen de honden overgenomen. Het gaat goed met de honden en ze wachten nu op een gouden mandje.

Om 17.00 uur hadden we een ongewone bijeenkomst. Alarm, Alarm, we hebben problemen met de gemeente. De gemeente heeft een rekening aan de leverancier van droogvoer niet betaald, verdere leveringen worden gestopt en het voer raakt op. Gülden was bij de burgemeester om de zaak te regelen. De dierenarts die de bestellingen en betalingen regelt meende brutaal dat we te veel honden hebben, de honden konden ook brood eten, of we moesten de honden laten inslapen als het er te veel zijn. Gülden was woedend. Ook is ze er achtergekomen dat het contract tussen de gemeente en de voerleverancier afloopt. Niemand heeft zich druk gemaakt over een nieuw contract. De laatste 10 zakken worden nog geleverd, maar ook alleen als we de schuld van 800 euro betalen. We hebben geld geleend om de 800 euro, die de gemeente eigenlijk moet betalen aan de leverancier, te betalen. We zullen dat geld echt niet terugkrijgen van de gemeente. Nu zijn we vanwege het contract in paniek, als de gemeente er niets aan doet zullen we binnenkort geen brokken meer krijgen. De burgemeester heeft beloofd om er voor te zorgen, maar we kennen zijn beloftes maar al te goed.
 Lees verder   

Sina - Pixie dood

Sina - Pixie dood

Vandaag moet ik weer werken. Helaas komt er een moeilijke tijd voor mij aan, want vanaf september hebben wij als bedrijf meer klandizie en dit zal voor mij veel werk met zich meebrengen. Mijn vriendinnen hebben mij beloofd mij vandaag mee te nemen naar het strand. Ik voelde mij als een klein kind, ik was letterlijk een halve dag vrij van alle zorgen….. dacht ik.

Al op weg naar het strand, op de bekende tunnelweg, heb ik een herdershond gezien. Hij liep wat heen en weer en het was voor mij meteen duidelijk dat het een gevalletje van "uitzetten" was. "Stoooooooopp", nee, toch niet ‘stop’, want als we nu stoppen, komt er niks meer van ons stranduitje terecht. Ik heb echt even een afleiding nodig. De auto waarmee we op pad waren, was sowieso te klein, dus we hadden niks kunnen doen. Ik moet zeggen, ik heb erg genoten van de uren op het strand en aan zee, we hebben veel gelachen en heel lekker gegeten. Ik was om 20.00 uur weer thuis, mijn buik vol met knoflook en ik wilde even snel gaan douchen.

Iedereen moet mij gezocht hebben want ik was tot 21.30 uur aan het telefoneren. Om 21.30 uur heeft Christine mobiel gebeld, ik voelde nog steeds het zout op mijn huid en mijn haar zag er uit alsof ik in een wervelstorm terecht was gekomen. Christine reageerde erg gelaten, ze meende dat Pixie dood was - plotseling en zonder enige reden. Alarm, alarm, ik ben ongewassen en ongekamd naar Christine’s huis gereden. Ja, Pixie was werkelijk dood, morsdood. Christine, Fergus en ik konden het gewoon niet geloven! Ze had immers de hele avond gespeeld en gegeten, vervolgens een kort janken, en dood was ze….

Christine reageerde erg gelaten, ze meende dat Pixie dood was - plotseling en zonder enige reden. Alarm, alarm, ik ben ongewassen en ongekamd naar Christine’s huis gereden. Ja, Pixie was werkelijk dood, morsdood. Christine, Fergus en ik konden het gewoon niet geloven! Ze had immers de hele avond gespeeld en gegeten, vervolgens een kort janken, en dood was ze….

Na zoveel zorg en inspanning wilde ik weten wat Pixie had. Ook de dierenarts in Fethiye wilde het weten, dus zijn Christine en ik om 23.00 uur naar de kliniek gereden voor een autopsie. Alles zag er zeer goed uit, lever, maag , nieren, hart. De enige verklaring was een hersenbloeding. Het hele ziekteverloop duidde op hersenletsel en uiteindelijk werd, door middel van een haaranalyse het FSME-virus in Pixie gevonden.

We hebben Pixie weer meegenomen en zijn naar Christine's huis gereden. Christine, Fergus en ik waren droevig en zwaar aangeslagen. We wilden Pixie begraven, maar we hadden niet meer de moed en de puf ervoor. Moet ik me daar nu voor schamen? Ik heb Pixie mee naar huis genomen, haar goed verpakt en haar in de koeling gelegd want we konden haar pas zaterdag begraven.

Ik heb Pixie met me meegenomen en goed verpakt in de koelkast gelegd, want de begrafenis kon pas op zaterdag plaatsvinden. Aangezien ik alleeen leef, heb ik nooit veel levensmiddelen in de koelkast zoals Christine en Fergus zodat ik dus veel meer ruimte had in de koelkast. Ze had recht op een begrafenis, daarover waren we het eens maar bij 40 graden Celscius moet je iets verzinnen. Om 02.00 uur lag ik dan eindelijk in bed.
 Lees verder   
Sina - Phantom

Sina - Phantom

Phantom werd weer eens in het dorp gezien - men ziet haar nu weer overal. We hebben overal onze telefoonnummers achtergelaten en kijk, we werden opgebeld vanuit een supermarkt, ze is weer opgedoken. Alarm- alarm - ik ben direct met Gúlden vertrokken - toen we aankwamen was ze weg. Dus gingen we in het dorp naar haar op zoek, we zoeken een licht gekleurde hond en wat vinden we? Een donkere hond. Ook op deze jongen werden wij al weken geleden geattendeerd, nu hebben we hem tenminste gezien, het gaat om een kleine zwerfhond, een lieve reu. Onze dierenarts sluit vanaf zaterdagochtend de kliniek in verband met religieuze feestdagen - tot 22 augustus hebben wij geen dierenarts. De reu hebben we niet meegenomen, want na de operatie zou hij niet in de kliniek kunnen blijven. We krijgen hem vast en zeker wel! Wordt vervolgd!

Phantom is echter heel belangrijk voor ons, als we haar krijgen brengen we haar naar het ziekenhuis in Fethiye en proberen we een pleeggezin te vinden waar ze na haar operatie verzorging kan krijgen. We zijn nog een keer langs de supermarkt gelopen toen Gülden haar bij een portiek van een huis (koel) ontdekte. Hoera, wij hebben haar, maar de vreugde werd gelijk door zorg overschaduwd, ze had opgezette tepels. Fout - ik kon met mijn hoofd tegen de muur slaan. Hoe kon ons een zwangere hond ontglippen? Maar waar zijn de pups? Ik heb de tepels bekeken om te zien of ze nog melk had - er kwam een taaie vloeistof uit EN ze had een hard gezwel - een tumor? Na een kort overleg met de dierenarts in Fethiye heb ik haar naar de kliniek gebracht.

Duidelijk - ze heet nu Cindy, en ze heeft een tumor bij de tepels - en op mijn vraag of zij nou pups had of heeft, kon niemand een 100 % duidelijke uitspraak doen. Ze werd meteen geopereerd. Om 18.30 uur kreeg ik een e-mail van onze dierenarts. Uitspraak: "Een slager heeft waarschijnlijk geprobeerd deze hond te steriliseren, hij heeft de eierstokken en baarmoeder in stukken gesneden maar niet verwijderd - daarom kon ze niet zwanger worden, maar ze heeft wel daardoor oestrogeen ontwikkeld en als gevolg daarvan een tumor aan de tepels. We hebben het slagveld opgeruimd en de tumor verwijderd. Jullie hoeven niet naar pups te zoeken!" Omdat het hier om een grotere ingreep gaat mag Cindy gedurende de feestdagen in het ziekenhuis blijven, een assistent zal voor Cindy zorgen.

 Lees verder   
Sina - De hond bij de brandweer

Sina - De hond bij de brandweer

Vanmorgen heb ik tot 08.30 uur met BeeBee in bed gerold. Vanwege mijn nieuwe hondenkind moet ik 's ochtends om 06.00 uur al wakker worden want BeeBee heeft dan zin om te spelen. Ook wil ze ontbijt, en o ja, ook haar ochtendtoilet moet gedaan worden. Maar dan gaan we weer in bed om te knuffelen. Ik knuffel, Beebee speelt, slapen gaat niet meer. Wanneer ik opsta, slaapt Beebee eindelijk weer in.

Er stond stond een grote schoonmaakbeurt voor mijn huis op het programma. Natuurlijk moest Beebee meedoen, voor haar is dat heel eenvoudig, je blaft tegen de stofzuiger, je jaagt achter de bladeren aan, het wasgoed trek je van het droogrek en als er zich verder niets bijzonders voordoet dan bijt je in de voeten van tante Sina.

Na al dit werk moest mevrouw BeeBee met me meerijden naar de dierenarts in Fethiye, we willen wel eens kijken hoe het nu met haar is. Mimi (van pleeggezin Sevim) moest ook een herhaalinenting en we hadden nog een kat die voor sterilisatie mee moest. Beebee werd onderzocht en ik kreeg een compliment voor de goede verzorging, ze was twee kilo aangekomen. Ze heeft geen wormen meer en is al flink gegroeid. Ze kreeg een puppyinenting en nu moeten we het hele programma afwerken, alle termijnen zijn vastgelegd, de volgende vaccinatie is over 3 weken. Kleine Mimi kreeg ook haar herhaalinenting, de kat was in 30 minuten gesteriliseerd, Giorgio die ook in de kliniek was, werd ook in mijn auto gestopt (haha, in een bench) en zo zijn we terug naar Göcek gereden.

O ja, de Jack Russel is nu bij Sevim, de vrouw die hem gevonden had, was met het hondenpension niet tevreden en heeft de hond naar Sevim gebracht. Ik erger me zo daarover, waarom kan die vrouw de Jackie niet bij haarzelf in huis nemen! En zoals altijd is Sevim weer niet gelukkig en ik ben bang, dat ze mij dadelijk Mimi voor de voeten werpt omdat het haar allemaal te veel wordt. Sevim is 60 jaar oud en een zeer moeilijk persoon. Maar ze is het beste pleeggezin dat wij hebben, dus pakken we haar met fluwelen handschoentjes aan.

Opnieuw deed het me pijn in mijn hart omdat ik Giorgio in het dierenasiel moest achterlaten, en zoals altijd was zijn blik om van te huilen. Soms haat ik mijzelf daarom.

Om 15.00 uur was ik thuis, ik kookte van binnen weer eens (45 graden hitte in Göcek). Ik wilde alleen maar mijn airco aanzetten, douchen en uitrusten. Maar niets geen airco, door reparatiewerkzaamheden tussen 13.00 - 18.30 uur hadden we geen stroom. Ik kook, mijn huis kookt en ik heb besloten om voor Beebee te koken. Gehakt met pasta, kipfilet met rijst.

Later ben ik naar Gülden gegaan, ze was de laatste dagen ziek en men vermoedt een hartprobleem bij haar. Vandaag was ze de hele dag voor onderzoek in het ziekenhuis - 's avonds wilde ik weten hoe alles gegaan is. Wie Gülden kent zou nooit denken dat zij een hartprobleem heeft, deze vrouw heeft de energie van een paard en dat met 60 jaar. Alles oké, we kunnen Gülden weer slecht behandelen, ze is wel 60 maar ze heeft geen hartprobleem. De laatste weken hebben we haar gespaard, geen gedoe, geen stress maar nu moet ze weer volledig erbij zijn.

Na mijn bezoek bij Gülden wilde ik net naar huis rijden, BeeBee moet een wandeling maken, maar ik kreeg een telefoontje. Alarm-Alarm-Tatuu-Tataa, een hond was bij de brandweer afgegeven. Bij de brandweer????!!!! Er moet wel brand geweest zijn. Iemand heeft deze hond bij de brandweermannen afgegeven.

Mevrouw heet nu Patchouli, ze is een jong meisje, goed doorvoed en niet verwaarloosd. We geven de hoop op want we weten dat niemand deze hond zal zoeken, ze zat 4 dagen bij de brandweer, daarvoor een week bij de woningbouw en een vrouw (bij de woningbouw) wilde haar nu kwijt. Het is mooi om verschillende honden te leren kennen, Patchouli is op de één of andere manier anders. Welkom in ons midden Mevrouw Patchouli - we hopen dat we voor jou het gouden mandje zullen vinden.

Korte berichten:

* Met Pixie gaat het nog altijd goed - ze krijgt haar homeopathische geneesmiddelen

* Mijn avontuur was een miskleun - wordt vervolgd!

* Ben nu te moe om over de hondentrainer te schrijven. Het is goed, hij komt zaterdag om naar Gin en Tonic te kijken. Hij zou een hondenfluisteraar zijn, ik zou dat ook kunnen zijn, maar ik heb geen tijd. Honden houden niet van mensen die altijd haast hebben, en tante Sina heeft altijd haast (spijtig genoeg)!

 Lees verder   
Sina - De hondentrainer

Sina - De hondentrainer

Gülden en ik zijn naar het pleeggezin Hannah en Marcel gegaan (Tom, Bubu, Dasko). We hadden interessante gesprekken met een hondentrainer die ook uitgenodigd was voor deze ontmoeting. De hondentrainer heet Türksan en ik hoop dat hij ons met enkele dieren kan helpen. Het was heel interessant om met hem te praten en natuurlijk hebben we ervaringen uitgewisseld. We hebben Türksan en Marcel uitgenodigd om een kijkje te komen nemen in ons asiel, want voordat je van een samenwerking kunt spreken is het beter om eerst maar eens naar het asiel te komen.

Marcel en Türksan zijn op zaterdag op bezoek gekomen. Op dat moment waren er ook nog enkele mensen aanwezig die met onze honden gewandeld hadden. Wij moesten nog enkele honden inenten, onder andere Gin en Tonic. Onze dierenartsassistent was aanwezig en dus begonnen we met de twee wilden. Haha, ik had Türksan als kanonnenvoer voorop laten lopen, maar met een elegante greep had hij de kleine bijtende Gin buiten gevecht gesteld en konden we haar probleemloos vaccineren. Tonic kon zich niet eens meer verzetten, zo snel hadden wij hem onder controle.

Natuurlijk moesten Marcel en Türksan ook met enkele honden gaan wandelen. Türksan kreeg de bange honden die niet aan de lijn wilden lopen. Hij heeft ons enkele trucjes laten zien, want hij werkt met een fluitje en een pistool dat werkt met frequenties die alleen voor honden hoorbaar zijn. Ik vond het allemaal heel fascinerend, want we kunnen hier allemaal (ook Feridun) nog iets van leren.

Later hebben nog samen koffie gedronken en over een mogelijke samenwerking gesproken. Het is mij duidelijk dat wij Türksan moeten betalen voor zijn diensten. Het is Türksan duidelijk dat wij een dierenbeschermingsorganisatie zijn en dus niet zo veel geld hebben. Ons eerste project wordt Gin en Tonic – hij zal ze na elkaar bij zich nemen en zijn best doen om deze beide honden zo te socialiseren dat we ze tenminste kunnen aaraken. Wonderen verwachten we uiteraard niet, maar iedere kleine stap vooruit zal deze twee honden een betere kwaliteit van leven geven.

Mijn volgende project is het hondenpension: ik zou graag willen weten hoe Arwin de rottweiler-teef zich bij andere honden gedraagt. Ik heb simpelweg niet meer de moed om het allemaal alleen te doen. Ook Efe zou ik graag nader bekijken: ik wil graag weten hoe hij zich bij andere honden gedraagt en hoe zijn gemoedstoestand is. Mijn gedachten gaan alle kanten op - Türksan zou Feridun kunnen tonen hoe je een gevecht tussen twee honden beëindigt, hij kan degenen die met de honden gaan wandelen laten zien hoe je een hond bij het uitlaten traint. Droom ik alleen maar – nee, ik weet dat we dit gaan doen, want het is in het belang van de honden. Ik hoop dat we het qua prijs eens kunnen worden met Türksan, want dan hebben wij er allemaal plezier van.

Ik wilde Snow, de witte hond aan de ketting, meenemen, helaas is dat niet zo eenvoudig. Ik moet oppassen, want ik heb Herra de rottweiler ook van hem afgenomen. Voor Snow hebben we ook al een mooi opvanggezin in Duitsland, ze wordt ieder moment verwacht.

Het meenemen van de hond is helaas niet gelukt, omdat er zoveel mensen (buren) in de tuin zaten. Ik was vergeten dat het tamelijk heet is en veel mensen zelfs in de tuin slapen. Nu hebben we gelukkig een plan B en dat is om de mensen te bezoeken, ze hebben nog een kat die gecastreerd moet worden en ik heb Snows inentingsboekje. Ik zou Snow een licht verdovend middel kunnen geven (die we voor de vluchten gebruiken). De dierenarts heeft me een ontwormingsmiddel gegeven die bij honden - eenmaal opgelost in de bek - begint met schuimen. Haha, zo zouden we voor ambulance kunnen spelen, omdat een slang of schorpioen Snow gebeten heeft. Op de weg naar de kliniek is ze dan helaas gestorven. Hmmm, hmmm, meenemen is me liever - maar hoe? We hebben nog een plan C, meer info volgt!

 Lees verder   
1 2 3 4 5

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.