Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

Sina - Slimme katten

Om 9 uur staan we weer in de startblokken, het weer is goed. De vanggroep is geslonken tot twee personen, Gudrun en ik, Aylin zal later komen om de gevangen katten naar de dierenarts in Fethiye te rijden. De katten die gisteren geopereerd werden, wachten ook om opgehaald te worden.

 

Vandaag heb ik een vangnet bij me, want de katten zijn allemaal gealarmeerd, de vallen worden genegeerd maar ze hebben toch honger. Met het net kun je ze vangen als ze dicht genoeg bij de persoon komen die hen voert. Ik moet zeggen dat dat vroeger zeer goed ging, ik kon haast alle katten met het net vangen, maar óf ik ben ouder geworden of de nieuwe kattengeneratie is intelligenter geworden. Wat een ellende, in een uur tijd konden we slechts één kat vangen, niet dat er geen katten waren, ze waren er allemaal, maar niemand wilde zich laten vangen.

 

Aylin is ook al gekomen, maar voor slechts één kat naar Fethiye rijden? Nee, dan moet nog een hond mee, van Inlica rijd ik weer terug naar Göcek en kijk of het meisje van het tankstation nog daar is. Ja, ze is er en haar vrijers verzamelen zich bij het tankstation. Ik heb haar een halsband omgedaan en hup in de auto, de mannelijke viervoeters kunnen maar niet begrijpen waarom ze zo plotseling weg is. Ze hebben haar nog uitgezwaaid en dan zijn wij al onderweg naar Inlica waar Aylin op ons gewacht heeft. Aylin neemt mijn vracht over en we maken nog een paar foto's van haar, ze heet nu Bellona, ze is zo lief en sociaal, hoe kun je zo'n hond eruit gooien?

 

Gudrun en ik hebben de tenten in Inlica afgebroken, we hebben al onze vangspullen en benches bij elkaar gepakt en zijn naar Göcek teruggereden. Aylin is op weg naar Fethiye.

 

Mijn mobiel gaat, het is Christine die net in het asiel aangekomen is. De vraag is of Aylin al weggereden is, want in het asiel zijn twee pups ziek. Tatutata, de ambulance rijdt meteen, maar eerst moet ik Gudrun naar huis brengen en onze spullen lossen.

 

Wanneer ik in het asiel aankom, heeft Christine de kleintjes al in de benches, het zijn Kashmir en Samantha, allebei hoesten ze en Samantha hinkt een beetje. Dus dan maar naar de dierenkliniek. Het weer is goed, maar het wordt steeds kouder. Kashmir heeft de bronchiën vol slijm, we weten echter nog niet of dat door de kou komt of dat hij kennelhoest heeft. Ook heb ik gezien dat hij diarree heeft die met wat bloed vermengd is. Alarmfase rood, omdat de kleintjes een puppy-inenting gehad hebben, maak ik me weinig zorgen om Parvo, maar ik weet dat er wel weer amoebendysenterie bij de pups voorkomt. Met Samantha valt het wel mee, maar we kunnen niet zien wat er met haar pootjes aan de hand is, want ze is verlegen en wil bij de dierenarts niet op de catwalk. Ik laat ze allebei in de kliniek en rijd weer naar het asiel, want ik moet nog foto's maken.

 

In het asiel ben ik stomverbaasd, ik moet weer eens toegeven dat ik een paniekzaaier ben, want Feridun heeft onze Kömür vrijgelaten uit de eenzame opsluiting en ons laten zien hoe lief ze eigenlijk is. Ze houdt warm en innig van Feridun en ook met de andere honden gaat het redelijk goed. Ze sist soms naar de een of andere hond, maar dat is allemaal nog binnen aanvaardbare normen. Ik heb ook nooit beweerd dat ze bloeddorstig is, je kunt het zien zoals je wilt, soms lijkt ze op een herderkruising en de andere keer lijkt ze op een pitbullkruising. Hoe dan ook, ik ben blij dat de situatie tot rust is gekomen en iedereen weer blij en gelukkig is, in het bijzonder ikzelf - de paniektante. Kömür gaat toch, nadat ze gewandeld heeft, weer in de eenzame opsluiting. Feridun, mijn held, wil haar volgende week naar het grote asiel brengen. Ik houd mijn mond, ook al heb er geen goed gevoel over. Ondertussen heb ik meer dan 500 foto's gemaakt, ja puppies, zo eenvoudig is dat niet.

 

Irma is er en de vaste voedingsplek werkt prima.

 

Ik ga dan naar huis om de hele avond aan de foto's en aan het album te werken. Ik moet ook enkele honden ter bemiddeling voorbereiden. Ik mag aan stichting AAI nieuwe honden voorstellen en moet uitzoeken welke van onze honden de kans op een gouden mand zullen krijgen. Niemand kan zich voorstellen hoe zwaar dat is en soms verscheurt het mijn hart, maar ik doe dit nou al langer dan 20 jaar. Vanaf morgen moet ik ook de honden beschrijven die in ons fotoalbum staan.

 

Comments

Discussieer mee

Geef ook uw mening, laat een commentaar achter!
Captcha Image

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.