Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

Sina - Ongeplande acties

Ik moet behoorlijk vroeg naar de dierenpension rijden om onze Husky Eros op te halen, voor hem is er een opvanggezin in België en hij zal maandag mee naar Amsterdam vliegen. Aangezien ik erg veel te doen heb, wil ik alles al geregeld hebben en zal Eros twee nachtjes bij Sevim verblijven. Aansluitend haal ik Petra en Agnes op, want wij willen naar het dierenasiel. Christine staat er vandaag alleen voor, geen een andere helper is aanwezig, nog niet eens Fergus. Ik moet nog zo veel doen vandaag en ik vraag mij af of ik dat allemaal op deze zaterdag voor elkaar krijg. Robert is op een toer en ik moet vanavond dus ook nog de bergen in gaan om onze honden te verzorgen. Oh nee, Christine heeft ons vanavond allemaal te eten uitgenodigd. Om 19 uur zullen wij gewassen en gestreken bij haar op de stoep staan. Hoe moet ik dat allemaal op tijd redden?

Maar in de avond pas weet je dat je op een dag meer voor elkaar krijgt als je zou denken. In het asiel was iedereen met zijn eigen dingen bezig, ik sorteerde samen met Feridun de benches uit, Petra fotografeert, Agnes en Christine gaan met de honden uit het puppyhuis wandelen.

Feridun vertelt mij wat over puppy’s, maar ik wil het niet horen. “Ja, ja" zeg ik tegen hem, "zullen zien. Wat? Hoeveel? Waar? Nee, nee, wij kunnen ze niet opnemen." Terwijl ik mijn "to-do"-lijst doorwerk, bedenk ik krampachtig waar wij 9 puppy’s moeten laten. Ik ben in een conflict, mijn hart probeert mijn hersenen te slim af te zijn en naar veel heen en weer heeft mijn hart gewonnen. Tegen 12 uur is de strijd beslist. Christine, Petra en Agnes hebben hiervan niets mee gekregen. Ondertussen heb ik Feridun gevraagd om ons kinderhok klaar te maken.Vervolgens heb ik de dames en ook Feridun op een avontuur a la Sina uitgenodigd. Feridun weet al waar de reis naar toe gaat, maar de dames hebben er geen idee van. Christine heeft al wel een vermoeden aangezien ik een grote transportbox heb ingeladen. Petra is zo romantisch en denkt dat wij naar een  stuk grond gaan kijken waar ooit ons nieuwe dierenasiel zal zijn. Ach ja, dat zou mooi zijn, maar helaas rijden wij naar de vuilnisstort van Göcek. Het is een heerlijke dag, de zon schijnt en het is warm.

De mensen van de stortplaats lijken ons verwacht te hebben, niemand is verrast over ons bezoek en zo zijn wij gelijk bij het doel. De deur van de stort gaat open en daar vallen ons gelijk negen puppy’s in de armen. De moeder is zeker een meter lang en niet meer dan 40 cm hoog - grappige combinatie. De pups zijn zo verschillend, wie weet hoeveel reuen daarbij betrokken waren. Petra is gelijk begonnen om foto’s te maken en ik ben met de mensen van de vuilnisbelt in onderhandeling gegaan. 


Na heel wat heen en weer gepraat deelt de baas mij mee dat er nog een drachtig teefje is en wijst op een berg met plastic afval. Zij is de zus van de moeder met de 9 pups. Ik geloof hem meteen, zij is 1,50 meter lang (grapje) en ook 40 cm hoog. Die moeten familie van elkaar zijn, zulke lange honden vind je niet overal. Zij is erg bang en wij hebben veel moeite om haar van de berg plastic af te halen. Zij schijnt drie weken verdwenen te zijn en kwam pas gisteren weer helemaal angstig terug. Ik onderzoek de hondendame om te kijken of zij zwanger is en wat een schrik, wat zie ik daar!!! Zij heeft en gat in haar buik en dat ziet er helemaal niet goed uit. Alarm, alarm ik denk dat zij aangeschoten is, zwanger is zij niet. Nu moet ik alles anders organiseren, ik heb maar 1 bench bij me en de gewonde hondendame moet snel naar de dierenarts in Fethiye. Allemaal meenemen kan niet, dus moet de moeder met haar puppy’s tot morgen wachten, wat gelukkig geen probleem is.

We hebben de gewonde hond in de grote bench gedaan en zijn met haar terug naar het asiel gereden om alle mensen uit te laden. Alleen Agnes blijft in de auto zitten omdat zij straks met de ambulance mee naar Fethiye rijdt. In Fethiye wachten ze al op ons, omdat ik voor vertrek met Aynur gebeld had en een aangeschoten hond gemeld heb. Wij tillen haar op de onderzoekstafel en Aynur bekijkt het eerst eens goed. Fout gedacht, niet aangeschoten, de hond werd gebeten. Aynur laat mij 4 plekken zien waar zij gebeten was, ja en het gat? Dat komt mij wel heel erg vreemd voor, maar op dat moment denk je niet verder, ook Aynur niet, wij zij blij dat het niet zo erg is. De hond zal vandaag nog gesteriliseerd worden en dan kijkt Aynur nog eens goed. De wond ziet er eigenlijk niet erg uit en is ook niet ontstoken. De hond lijkt geen pijn te hebben. In de hele opwinding zie ik niet wat er op de andere tafel aan het infuus ligt. De hondendame wordt naar beneden gebracht en Aynur geeft mij een duwtje en wijst naar het hoopje ellende ernaast. Ach jee, ach jee, daar ligt Dima aan het infuus, zij kan zich van de pijn amper bewegen en probeert toch dapper te zijn en zwaait met haar staart. Ik had haar niet herkend, zo verschrikkelijk ziet zij eruit. Daar stijgt mij alweer de woede in mijn hoofd, hoezo moet dat gebeuren, waarom gedragen dieren zich soms net als mensen? Zij zal het overleven - op dit moment heeft zij ook bloed in de urine wat op een verwonding in de blaas kan duiden, maar Aynur verwacht geen problemen.

Samen met Agnes wil ik in het restaurant hiernaast een kopje soep gaan eten, wij hebben allebei honger, maar zo ver komt het niet. Alarm- alarm Aynur krijgt een oproep van de auto-industrie-land in Fethiye. Cezmir, haar man is er niet, dus kan zij niet weg en haar broer die een auto heeft, is niet te bereiken. Een hond is aangereden en ligt op de straat, de idioot die de hond aangereden heeft, denkt toch werkelijk dat er een echte dierenambulance bestaat, want hij brengt de hond niet naar de dierenarts, maar verwacht dat de dierenarts daar komt. Nou ja, in ieder geval heeft hij zelf gebeld om de hond die hij zelf aangereden heeft te helpen. Uiteraard ben ik gelijk met de assistent weggereden om de gewonde hond te halen. Toen wij eindelijk de goede straat gevonden hadden, was er al veel tijd verstreken. Auto-land is net een kleine stad met honderden kleine, nauwe straatjes. Wie daar doorheen komt, is al geslaagd voor zijn rijbewijs, tenminste rijtechnisch gezien. Na lang zoeken hebben wij de arme hond gevonden, hij kan niet meer op zijn benen staan, oh jee, ik hoop dat hij niet zijn rug gebroken heeft.

Ondertussen wordt Agnes, nadat zij met Dima een stukje is wezen wandelen, in de kliniek-keuken gevoerd. In de kliniek wordt elke dag gekookt en als je geluk hebt, krijg je een kop warme soep. Agnes weet helemaal niet waarheen ik verdwenen ben. De aangereden hond is een kleine reu, Cemzi is ook weer terug en onderzoekt hem gelijk. Zelfs met de hand kan hij al vooraf vaststellen dat de hond tenminste twee breuken in zijn been heeft, hij zal vandaag nog geopereerd worden.

Zo, voor vandaag heb ik genoeg gehad, maar de dag is nog niet voorbij. We rijden terug naar het asiel om Petra op te halen, maar voordat de dames zich voor Christine kunnen optutten, kijken wij nog naar Irma. Ja, mijn Irmaatje is er, zij laat zich van haar schuwste kant zien en wil helemaal niet gefotografeerd worden. Zij protesteert luid blaffend. Nadat ik haar een dubbele portie gegeven heb, kunnen wij eindelijk stoppen voor vandaag.

Precies op tijd om 19.00 uur begint het diner, wij hebben allemaal honger. En over wat praten 9 van die dames op zo'n een feestje, duidelijk – over hond en kind en kat en muis! Om 22.00 uur rijd ik hoog de bergen in - mijn honden en mijn bed wachten op mij.

Comments

Discussieer mee

Geef ook uw mening, laat een commentaar achter!
Captcha Image

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.