Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

Sina - De maat is vol!

Sinds 2004 woon ik in mijn 40 vierkante meter groot huis, groot balkon en met veel liefde ingericht. Het was het eerste huis dat ik helemaal voor mij alleen heb ingericht. In 2004 ben ik na 18 jaar huwelijk gescheiden. Toen ik de woning betrok, heb ik mijn huisbaas, die boven mij woont, meegedeeld dat ik katten en honden zal hebben. Geen probleem, het is ook altijd goed gegaan. Ik kan veel hebben en ik ken de plattelandsmentaliteit, als je maar alles accepteert, heb je pech, want alles wordt als vanzelfsprekend gezien. Ruim 9 jaar heeft men mijn recht op privé wel duizend keer met de voeten getreden. Mijn eigen schuld, ik heb mijn huis nooit afgesloten en de deuren zijn meestal open. Dan kom je thuis en je strijkijzer of de stofzuiger zijn gewoon verdwenen, even geleend, alleen niet gevraagd! Ga je met vakantie, dan wordt je wasmachine gebruikt of lege koelkast volgestopt. Die mentaliteit is heel normaal; ik ben niet de enige in Göcek die zulke verhalen vertellen kan. Het huis is van de huisbaas en men heeft mij toegestaan om in dit huis te leven. Ook als ik m’n huur betaal, blijft het nog steeds zijn huis, dus hij mag erin en eruit wanneer hij dat wil. Ik heb zelfs al verhalen gehoord dat de huisbaas is komen douchen. Hoe dan ook, zo erg is het nooit geweest, ook als ik af en toe wel eens moest slikken. Ik heb meestal ook niks gezegd, omdat ik me voor deze mensen schaamde. Het is moeilijk voor mij mensen uit te leggen dat ze mij moeten respecteren. Zo zijn dan de jaren voorbij gegaan.

 

De huisbazin is depressief en heeft door mij de dierenliefde ontdekt. Mijn katten en honden hebben een goede invloed gehad op haar zieke geest, ze heeft echter nooit een van mijn dieren binnengelaten in haar huis. Het gezin bestaat uit vader, moeder en hun enige zoon. Verleden jaar moest de jongen in militaire dienst en toen stond ik voor een dilemma. Mijn huisbazin raakte in een ernstige crisis, waarop ze een paar kippen in de tuin zette. Eigenlijk zijn deze mensen boeren die in het dorp leefden en hun leven met kippen, koeien en geiten missen. Van 5 kippen werden het er 10, van 10 werden het er 20, en van 20 kippen werden het 30 kippen. Van 30 werden het er 60, en nu zijn het er minstens 120, ik kan ze niet eens meer tellen. Vele kippen hebben de eieren in de kattenmanden gelegd, enkele kuikentjes werden op mijn balkon uitgebroed.

Ik betaal slechts huur, het balkon is dus van de huisbaas. Daar kwam ook nog de hond van hun broer bij. De hond werd gewoon op mijn balkon gezet, zonder mand, zonder voerbak, zonder halsband, niet ingeënt en niet gesteriliseerd, maar ze had wel een naam: Lady. Omdat Lady er ook niks aan kon doen, heb ik alles in het werk gesteld dat Lady het goed zou hebben. Lady is een scheetje, maar ook een klein kreng. Mijn katten moeten een andere route nemen om binnen te komen, want Lady heeft voernijd en niemand mag langs als er wat ik haar voerbak ligt; meestal kippenvoeten die ik altijd in de tuin gekiept heb. De zomer heb ik als het ware in de kippenstal doorgebracht, de kippen kwamen bij mij naar binnen, scheten alles vol maar lieten nooit een ei achter. Mijn balkon heb ik opgegeven, dat was niet meer te redden en om niet in de stinkende flatsen te trappen, moest ik in mijn eigen huis huppen. Ik had wel wat beters te doen dan me druk te maken om de kippenpoep, ik moest me om de dieren bekommeren en had hier mijn handen vol aan.

In oktober heb ik Gülden en Yonca gevraagd om voor mijn katten te zorgen terwijl ik op reis was, mijn huisbazin had hier kennelijk geen interesse meer in. Toen ik terugkwam, werd ik door Gülden en Yonca verhoord. Beide dames zijn rond de 60 en hebben nooit kinderen gehad. Van tijd tot tijd heb ik 2 moeders die me aan de oren trekken als ze zien dat er iets niet klopt, of als mijn leven dreigt te ontsporen. Ook vanwege de dierenbescherming krijg ik vaker de les gelezen, zeker wanneer ik probeer om alles alleen te doen. Gülden en Yonca waren buiten zichzelf van woede vanwege de kippenstal, ze hebben hun beklag gedaan bij de huisbaas en stampij gemaakt over de kippenstront. Mijn ‘moeders’ waren zo boos op mij dat ik dit alles over mijn kant heb laten gaan en ze zijn bang dat ik het met mijn leven niet zo nauw neem vanwege de dierenbescherming. Beiden weten hoe goed ik mijn huis onderhoud, ook wanneer ik de deuren openlaat voor mijn katten. Ze vinden dat ik de deuren moet sluiten, oke, oke, oke, oor in, oor uit, tot vandaag zondag 6 januari.

 

Sinds december 2012 is men bezig met het dak van het huis te repareren. Er wordt een opslagplaats voor olijfolie gebouwd en een nieuwe waterleiding aangelegd, conform de kippenindustrie. Ook een olijfolie-industrie? Niemand heeft me hierover iets gezegd dat dit alles te gebeuren staat. Stroom wordt uitgeschakeld, water wordt afgesloten en niemand die mij informeert. Zo langzaam maar zeker heb ik de neus vol van de overlast van de kippen en van het lawaai van de verbouwing. De kippen vluchten op mijn balkon en hun uitwerpselen stinken, ik heb hier geen zin meer in!

 

Ik ga even naar Diesel zoeken. Hij is naar buiten gegaan en ik ben bang dat hij de weg naar huis niet meer vinden kan en ook omdat de oude dakpannen naar beneden worden gegooid. Na de zoektocht ga ik naar huis, ik laat nu de deuren dicht en mijn katten komen via het raam naar binnen. Ik haat gesloten deuren, maar ik heb geen andere keuze. Wanneer ik mijn deur open, springt er een kip in mijn gezicht. De kip is via het raam naar binnen gekomen en heeft mijn huis volgescheten, ook op mijn Mac zat kippestront.

 

Nu is het genoeg, ik ben op, en om alles nog erger te maken, de knop van het brandalarm werd in werking gesteld. Zo hard heb ik al heel lang niet meer geschreeuwd (dat lucht op), 2 minuten lang was er niets anders meer te horen dan mijn geschreeuw. Dat is het moment waarop mensen in tranen uitbarsten en niets meer van de wereld om zich heen begrijpen, wat is er met mij aan de hand?? Die vertwijfelde blik ken ik maar al te goed. Helaas weten veel mensen niet dat ze mij op die manier zo gek gemaakt hebben dat ik alleen nog maar vuur kan spugen. Ja, ja, ik moet maar eens naar een therapeut gaan, dat kan toch niet helemaal normaal zijn. De zaak is voor mij glashelder: als men mij woedend maakt, dan is er geen weg meer terug. Ik moet verhuizen, ook als ik me dit eigenlijk niet veroorloven kan. Ik bel Robert, bij hem in het dorp staat een huis te huur. We gaan er meteen heen, ik geef de nieuwe huisbaas een hand en zeg op bij mijn oude huisbaas. Zo gemakkelijk gaat het soms, je hoeft in Turkije geen waarborgsom betalen. Einde van de maand verhuis ik!

 

Ik blijf vanavond niet bij Robert (zaterdags en zondags blijf ik meestal in zijn huis), Diesel is niet thuis gekomen en ik ben bezorgd. Irma is er ook niet. Ik wacht de hele avond op Diesel, maar hij komt niet.

 

 ’s Avonds knutsel ik nog wat aan het album en beantwoord e-mails. Wat een dag!

Comments

Discussieer mee

Geef ook uw mening, laat een commentaar achter!
Captcha Image

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.