Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

Sina - De Flintstones

Vandaag heb ik de dag gereserveerd voor de dieren. Ik heb geen zin meer om in te pakken en we moeten het een en ander doen want we hebben verschillende meldingen over zwerfhonden gekregen. Ook in het asiel moeten we even alles kritisch bekijken. Feridun heeft gezien dat Jingle bloederige ontlasting heeft en wij willen haar naar de dierenarts in Fethiye brengen. En wie is WIJ? Gülden en ik.

 

Maar eerst moet ik een belangrijke beslissing nemen, al hoef ik niet lang na te denken, want het gaat helemaal niet goed met Diesel. Er komt bloed uit zijn ogen en ik ben geshockeerd als ik zie dat zijn ogen min op meer oplossen. Natuurlijk heb ik meteen met Anyur gebeld, eigenlijk had Diesel gisteren al ingeslapen moeten worden. Ik kon niet zien wat er met zijn ogen aan de hand is, maar Anyur en Cezmi moeten het wél gezien hebben. Ik ben mezelf niet en zal Diesel meenemen naar Fethiye, zodat hij uit zijn lijden verlost kan worden. Ik laat Diesel in het warme bed liggen en moet eerst het een en ander doen voordat ik naar Fethiye ga. Mijn gezicht staat somber, nul motivatie en het liefst zou ik me onder het bed verstoppen.

 

Om pakweg 9.30 uur haal ik Gülden thuis op en we rijden naar Irma. Gülden heeft Irma al lange tijd niet meer gezien en we hopen dat ze er is. We rijden naar de voederplek, Irma is er niet, maar ik wijs Gülden uit welke richting Irma steeds komt. Gülden is plotseling verdwenen, ze is ertussenuit geknepen en zoekt  Irma. Ik blijf bij de voerplek staan, omdat ik vandaag echt geen zin heb om over de heuvels te lopen. Daarbij heb ik al verscheidene malen naar Irma gezocht en weet hoe vermoeiend het is. Haha, ik hoor Gülden Irma roepen. Na 5 minuten roept Gülden mij en zegt dat ik snel moet komen; ze heeft Irma gezien en meende 1 of 2 puppen te horen janken. Ja, ja, dat kan ik bijna niet geloven. Ik zet me in beweging en ren met mijn blik vooruit het heuvelachtige gebied in. En werkelijk, Irma is werkelijk daar!! Jeetje, wat een succes, Irma is ook erg blij, maar ze heeft door dat we meer willen zien. Gülden heeft een idee waar Irma’s puppy's kunnen zijn, want ze weet uit welke richting het gejank kwam. Intussen voer ik Irma en Gülden klimt verder omhoog. Gülden is net als een speurhond en vol energie. Ik betwijfel of we de puppen te zien krijgen, want die hebben tot op vandaag nog geen mens gezien en  het zijn uiteindelijk de puppen van Irma dus hoe kunnen die zich verheugen op ons bezoek? Irma wil ons haar puppy's helemaal niet laten zien en ik heb het gevoel dat ze ons duidelijk wil maken dat we maar beter vertrekken kunnen. Maar Gülden klimt verder en ik klim haar als een mak lam achterna. Als Gülden me als  een dochter wil beschermen dan moet ik haar als mijn moeder willen beschermen. Ik kan niet toezien dat ze deze acrobatische toeren alleen uithaalt, want  als men uitglijdt, dan kan men zich behoorlijk pijn doen. Gülden blijft plotseling staan en kijkt verder omhoog. Nee, ze wil toch niet nog hoger klimmen? Plotseling fluistert Güllden heel opgewonden:

“Kijk Sina, kijk, daar loopt een pup”.

“Waar?” 

“Daar, kijk daar in dat hol!”

 

Ahhhh, ik kan het bijna niet geloven, maar we hebben een puppy ontdekt, en de puppy heeft ons ontdekt. De kleine wil ons werkelijk weg blaffen. Nu moet ik echt de leiding overnemen, want voor Gülden is het te steil. Irma is meteen haar hol binnengegaan om haar jonkie  gerust te stellen. Ik kan slechts een foto maken, en we hebben ook maar 1 puppy gezien. Ik geloof dat Irma ook maar 1 puppy heeft. Maar vanaf vandaag heeft ze ook een achternaam, Irma Flintstone en familie. Of het een teefje of een reutje is weten we niet. Ik wed op een reutje, Gülden op een teefje.

 

Nadat we  rondgekeken hebben begrijpen we ook waarom Irma weet of ik wel of niet bij de voederplek ben. Na ja, ze moet  alsnog adelaarsogen en antenne-oren hebben. Vanuit haar hol kan ze de hele  weg overzien, het is bijna een uitkijktoren daarboven. Ze is ook bijna een Flintstone en heeft zich een hol uitgezocht om zo vriend en vijand vroegtijdig te herkennen. We klimmen weer omlaag en verheugen ons over deze ontdekking.

 

De volgende halteplaats is de Jerrycanstad. Ik heb al verteld dat we dit  barakkenkamp ook wel “blikjes-nederzetting” noemen, omdat het om woonwagens gaat. Dat is wel het ergste gebied waar een hond kan vertoeven, want daar schieten de mensen op de honden of ze worden vergiftigd. Er loopt een  sterk vermagerde en bange teef rond en ze moet met een val gevangen worden. We moeten met de bewoners praten om uit te zoeken waar ze zich ophoudt. Al zoekende wordt ons door de bewoners verteld dat er nog een zwerfhond in dat gebied woont. Hij zou groter zijn, maar het zou om een vriendelijke reu gaan. In een tuin zien we een hond die we eerst niet identificeren konden. Is dat Robinson Crusoe, een mopshond of een terriër? We roepen om de huiseigenaar, een nette vrouw die we kennen, want ze is lief voor dieren. Ze heeft een terriër aangeschaft en ik kan mijn mond niet houden. Gülden stoot me aan, maar ik  gooi mijn teleurstelling over het onderkomen van de hond er gewoon uit. De vrouw verontschuldigt zich en verzekert ons dat de hond steeds in huis is. Ik kan dat maar niet geloven, want wie wil een hond in huis die helemaal onder de drek zit? En vooral: Waarom wordt de hond zo verwaarloosd? Nee, ik heb het maar niet tegen Gülden gezegd, maar Ninja Sina moet maar eens op de nachtelijke tour gaan. Eerst brengt iemand van ons die hond wel naar de dierenarts, het is een jonge reu en die moet ongetwijfeld de standaard behandeling krijgen, inclusief badbeurt, trimbeurt, oor- en nagelverzorging. Alles staat genoteerd en de volgende halteplek is ons asiel.

 

Met de puppy's schijnt alles in orde te zijn. We nemen Jingle mee en rijden met haar naar huis. Diesel slaapt en ik zet hem in een grote box, het is zijn laatste rit. Hij spint, hij weet van wanten. In Fethiye aangekomen wordt Diesel meeteen ingeslapen, na 2 seconden heeft hij de Regenboogbrug al bereikt. Daar kan hij weer zien en horen en is herenigd met Diesel-Dave. Ik probeer om niet te huilen, maar zo gemakkelijk is het niet.

 

Jingle wordt onderzocht en inmiddels heeft ze ook en  bloederige grote boodschap gedaan. Anyur bekijkt het meteen onder de microscoop, maar kan geen Giardia constateren. Het is dezelfde verwekker die ook onze puppy's teistert. Maar ook nu: Volwassen honden overleven dit, puppen kunnen eraan sterven. Ik moet nog het een en ander afgeven in Fethiye en dan rijden we weer terug naar Göcek. Jingle blijft in de kliniek. Anyur wil ons 4 puppy's meegeven, 2 puppy's zijn nog niet helemaal in orde. Twee pups zijn inmiddels overleden. Kashmir is in het asiel. Voor de puppy's kopen we het allerbeste voer, want het heeft geen zin om hierop te besparen. Feridun verwacht ons in het asiel, we zetten de 4 puppy's in de quarantaine-kooien, want we willen weten hoe het verder gaat met de puppy's en of ze nog diarree hebben. We begraven Diesel, maar de dag is nog niet voorbij.

 

Gülden is weer woedend op het gemeentebestuur. Aylin doet alles wat binnen haar macht ligt, maar het is een feit dat binnen 2 dagen het voer op is. En het gemeentebestuur heeft nog 20 zakken die we niet gekregen hebben. We vrezen dat die 20 zakken er nu niet meer zijn, ofschoon men Aylin die levering heeft toegezegd. We wachten nog steeds, Gülden en ik gaan spioneren. Iemand vertelt ons dat het gemeentebestuur een voeder- en drinkplaats voor zwerfdieren heeft ingesteld, we zijn nieuwsgierig en gaan een kijkje nemen. En, ooo jee, die krijgen vast ons voer, maar er werd voor ons geen nieuw besteld. Steeds hetzelfde dilemma. Nu zou iemand kunnen denken dat ons gemeentebestuur goed  zorgt voor zwerfdieren, maar nee hoor. Voederplekken worden door de staat voorgeschreven, alleen heeft onze burgemeester zijn kont nooit in beweging gebracht om zoiets in te stellen. Wat we ook van de zotte vinden: niemand heeft ons om advies gevraagd. En zo komt er een apparaat dat helemaal niet handig is. Dit apparaat werd waarschijnlijk door iemand ontwikkeld, die geen flauw idee heeft. Ik noem dat “Turknologie”. Wie moet er nu op de tweede etage eten? Een kat zou moeten klimmen om aan haar eten te komen. Aha, men heeft misschien aan een grote hond gedacht, of aan vogels, het is echt een raadsel. De bakken kan men niet uitnemen, dus binnenkort veranderen die in een afvalbak of in een asbak.

Het voer hebben we gevonden, een zak was weliswaar opengemaakt, maar de rest staat er nog en wacht om opgegeten te worden. Wat een dag, ik ga maar beter naar huis en pak mijn huisraad in.

Comments

Discussieer mee

Geef ook uw mening, laat een commentaar achter!
Captcha Image

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.