Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

Sina - Balans opmaken

Vanmorgen was ik al heel vroeg uit de veren, heb me gewassen en gekamd, mijn huis gepoetst en om 09.00 uur belde Christine mij op. Jammer genoeg was ze gisteren op de bank in slaap gevallen en daarom kan ze mijn telefoontje nu pas beantwoorden. Ik vraag aan Christine: “Heb je zin in een avontuur à la Sina?” Christine was dolblij en zonder verdere vragen te stellen antwoordde ze: “Ja, graag!” Ik geloof dat ik wel een reisbureau kan beginnen! We hebben om 11.00 uur afgesproken, ik moet Christine uit Inlica ophalen want ze heeft geen auto! 

 

Omdat ik toch zo vroeg op ben wil ik eerst nog een paar privé dingen afhandelen, maar het komt er niet meer van, want om 09.15 staat Robert voor de deur. Hij wil de strijdbijl begraven, maar ik ben er nog niet aan toe. Ondanks alles voel ik me toch een stuk beter. Ergens rondom 10.45 uur moet ik Robert uit mijn huis gooien, heb nog veel te doen, ik kan nu eenmaal niet stil zitten maar daar hebben mannen blijkbaar geen last van!?

 

Om alles wat makkelijker te maken heb ik mijn privé zaken voor mij uit geschoven (zoals altijd) en ben direct naar Christine gereden. Christine is helemaal klaar voor het avontuur en ze weet al, eerst moeten we naar Irma en daarna komt het grote programma. Irma is er al en wacht op haar voer. Christine wil wachten tot madam haar voer op heeft om te kijken waar ze daarna naar toe gaat. Na 15 minuten raakt Christine buiten zichzelf van opwinding, we spreken Engels met elkaar, “let’s  go, let’s  go.” Christine kan het niet langer aanzien, want madam Irma zit midden op de weg op haar kont en bekijkt ons alsof ze denkt: “Is dit een spelletje?”  Zij bekijkt ons en op laatst wordt Christine bezorgd om Irma’s leven, ja dat bedoel ik dus de hele tijd!!!

 

We rijden nu naar het dierenasiel, mijn plan is om de 9 hondenkinderen + een nieuwe pup naar de dierenarts in Fethiye te brengen. Ze zijn aan hun eerste puppyinenting toe, maar van te voren wil Aynur kijken of de kleintjes wel fit genoeg zijn voor de inenting. Wij hebben ze 5 dagen geleden al ontwormd en ontvlooid en nu wordt het volledige gezondheidsprogramma op ze losgelaten.

 

Onderweg naar het dierenasiel pikken we nog een jonge hond op. Het is een meisje en ze heeft huidproblemen, ze is angstig maar het kost ons geen moeite haar te vangen. Nog een hond erbij! De “vreugde” wordt nog groter als Feridun ons 3 gedumpte puppy’s laat zien, vanmorgen vroeg werden ze voor ons dierenasiel gedumpt! Nog 3 kleintjes! Tenslotte ben ik dus met Christine en 14 pups naar Fethiye gereden. 

 

In het dierenasiel is het humeur al weer wat beter, moeder Moneypenny loopt niet meer weg en daarom mag buiten de kinderkamer loslopen, ze draagt trots een heel brood in haar bek. Feridun heeft voor Miss Moneypenny een platform gebouwd, met zijn boerenslimheid heeft hij altijd de meest geniale uitvindingen. Ach ja, het dak van het puppyhuis was niet helemaal dicht en het heeft naar binnen geregend, Fergus heeft op zaterdag een zeil over het dak vastgemaakt, prachtig en ook Feridun is gelukkig want hij werd ook nat als hij het puppyhuis in de stromende regen moest schoonmaken. Miss Moneypenny is niet meer zo opgewonden en dat stelt me gerust. Met Brush en Jingle heeft zich de situatie iets verbeterd, maar we hebben ondanks dat teveel honden. Komur zit net als daarvoor in de isoleer, Feridun haalt haar eruit en gaat met haar wandelen, ze is aangelijnd, ze is tegen ons vriendelijk maar andere honden kan ze niet uitstaan. 

 

De rit naar Fethiye is, zoals verwacht, luidruchtig en in mijn auto stinkt het als in een koestal. In de dierenkliniek aangekomen, moeten we de puppy's eerst sorteren, wegen, fotograferen, een naam geven, nog een keer ontwormen en inenten. Van de negen Miss Moneypenny-kinderen zijn er 5 meisjes en 4 jongens. De lichtste weegt 3 kilo, de zwaarste 5,3 kilo. Twee namen hebben we al vastgelegd, ik had de lijst met namen voor deze honden thuis laten liggen. Een reu heet Kashmir en de reu die 5,3 kilo weegt heet James Bond. De nieuwe pup heet Frido want Feridun heeft hem gevonden.  Deze 10 pups gaan weer met ons mee naar het dierenasiel. 

 

Het kleine teefje met het huidprobleem heet nu Lambada, zij moet ter observatie in de dierenkliniek blijven. De drie kleintjes die bij ons gedumpt zijn zijn alle drie meisjes, wie verwondert dat nog, de jongens mogen altijd blijven en de meisjes worden gedumpt. Hun namen zijn Fulya, Melba en Markies. Ook deze pups blijven in de kliniek, ze zijn behoorlijk mager, moeten ontwormd worden en eerst maar eens een week goed gevoerd worden.

 

De hond van het ongeluk is nog in de kliniek en zeer waarschijnlijk nemen wij hem over want hij heeft geen huis. Hij moet nog een tijd lang in de kliniek blijven, want hij heeft een voorpoot en een achterpoot gebroken en heeft in beide poten een metalen pin. Met Dima gaat het veel beter, de wonden zijn bijna genezen en het oedeem aan haar kop is alweer geslonken, later zal ze in pension gaan, we willen haar niet naar het asiel terug brengen.

 

Het is al 16.00 uur en we rijden met onze 10 pups terug nar het asiel. Voor morgen heb ik een nieuwe actie gepland, al onze musketiers en helpers staan in de startblokken en uit mijn neus komt stoom, zo gemotiveerd ben ik weer, we moeten gewoon verder gaan, het moet! Morgen vanaf 09.00 uur staat iedereen weer klaar.

 

Elke keer wanneer ik in de laatste 25 jaar de moed verloren had en naar de Hemel keek om te vragen: “En hoe moet het nu verder? Is daar boven iemand die ons hoort of ziet? Kan daar boven iemand een keer iets voor ons doen?” dan gebeurt er altijd wat en dat meen ik echt. Als ik ’s avonds thuis kom om mijn e-mails te lezen kreeg ik het prachtige bericht dat stichting AAI en Petra Poorter ons een donatie gestuurd hebben. Met deze donatie kunnen we onze dierenarts weer eens laten zien dat er engeltjes over onze dieren waken. Van het kleine muisje dat ik gisteren was, verander ik nu in een sterke leeuw, ik heb weer licht aan het eind van de tunnel gezien. Hadden  we nou maar niet zoveel honden in het dierenasiel! De truc met naar de hemel kijken werkt jammer genoeg alleen maar als het over dierenbescherming gaat, privé werkt het nooit, geen idee waarom, heb ook al een keer een luidspreker gebruikt maar niemand hoort mij daar boven. Maar ik zie ook wel in dat wij mensen altijd wel ergens terecht kunnen, maar de dieren zijn van ons afhankelijk.

 

Korte berichten:  

 

-     Ik was nog niet in de gelegenheid om bij de blinde hond te kijken en zal dat deze week doen.

-     Aylin was gisteren bij de burgemeester, zij zal ons een bericht sturen dat wij dan op onze blog zetten.

-     Aylin wil graag haar belevenissen als dierenbeschermer opschrijven, al onze musketiers hebben verhalen te vertellen. Eén daarvan gaat over een kat die door Aylin gered is.

 

De jaarbalans: In 2012 hebben we 115 honden in Nederland en Duitsland geplaatst, 5 werden in Göcek geplaatst. Momenteel hebben we 67 honden in het grote asiel, 24 honden in het puppyhuis, 10 honden in de kinderkamer, 8 honden in pension, 6 honden in de dierenkliniek en 13 honden in gastgezinnen. Bij elkaar zitten er 128 honden in onze Obhut, allemaal, behalve onze pups en jonge honden, zijn gesteriliseerd. We hebben 16 kleine pups in het asiel en 3 pups in een gastgezin. En we hebben één Irma op straat.                                                                                                                                                                                  

Comments

Discussieer mee

Geef ook uw mening, laat een commentaar achter!
Captcha Image

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.