Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

Aylin - Tripod

Het is 2 maanden geleden dat mijn man en ik naar onze buren gingen voor een ontspannen drankje en gesprek na een lange dag werken. Ik had net een slokje genomen toen mijn telefoon ging. Het was een van de dorpsbewoners om te melden dat een kitten was aangereden door een auto. Het diertje leefde nog, maar kon z’n voorpootjes niet meer bewegen, aldus de dorpsbewoner. Het was 8 uur in de avond. De dichtstbijzijnde dierenkliniek is een half uur rijden dus ik voelde me hopeloos zoals altijd wanneer er zoiets gebeurt. Natuurlijk vertelde ik hem dat ik er over 5 minuten zou zijn en zou kijken wat ik kon betekenen voor dit arme kitten. Ik belde de dierenkliniek in Fethiye en vroeg hen de kliniek open te houden en standby te zijn.

 

Toen ik bij het huis aankwam, wachtte de dorpeling met een plastic zak in zijn hand. De arme kitten zat in deze plastic zak, hartstikke bang en zwaar gewond. Ik greep een bench en deed het poesje er voorzichtig in, maar ze was best wild. Hoewel ze veel pijn had, was ze niet van plan het me gemakkelijk te maken. Uiteindelijk kregen we het voor elkaar en bracht ik haar naar de kliniek. De artsen verwachtten ons en na een ontzettend moeilijk onderzoek realiseerden we ons dat haar linker voorpoot gecompliceerde breuken had en er niets anders meer mogelijk was dan amputatie. Gelukkig kon de andere poot wel worden gered.

 

Na lange tijd in de kliniek werd haar pootje geamputeerd, werd ze gesteriliseerd, ingeënt en ontwormd en was ze klaar om de wereld te gaan veroveren, zij het nu op 3 pootjes. Dus vroegen mijn man en ik ons af, zo ook iedereen in de opvang, hoe we dit kitten weer ‘los’ konden laten in het wild. Zou ze voor zichzelf kunnen zorgen, jagen, overleven? Omdat ze wild was zou ze niet kunnen worden geplaatst of bij ons blijven. We dachten dat het beste wat we konden doen is het haar zo comfortabel mogelijk maken in onze schuur en haar te eten geven, tegen haar praten en proberen haar te laten wennen aan ons en andere dieren.

 

Natuurlijk noemden we haar Tripod (driepoot) en inmiddels is ze nu zo’n 2 maanden bij ons. Ze heeft haar nieuwe huis geaccepteerd maar ons heeft ze nog niet geaccepteerd. Ze eet goed, speelt in de tuin als we niet in de buurt zijn en laat ons weten wanneer we te dichtbij komen. Maar ze is tenminste veilig, warm en krijgt regelmatig te eten en ik ben er zeker van dat ze op een dag zal weten dan we meer dan gelukkig zullen zijn wanneer ze deel gaat uitmaken van onze roedel, wanneer zij eraan toe is. Ik hoop dat ze naar ons zal toegroeien, want ze is zo’n mooie kat en ze verdient een echte familie.

Comments

Discussieer mee

Geef ook uw mening, laat een commentaar achter!
Captcha Image

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.