Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

Sina - Hoera, we hebben Herra

Sina - Hoera, we hebben Herra

Om 11.30 uur ben ik naar het asiel gegaan om foto's van de nieuwe honden te maken. Fergus en Christine waren er om zich met de honden in de puppy-afdeling bezig te houden. Aylin zou om twaalf uur met Havanna, Sambuca en Matheo arriveren, die ze ze uit de kliniek in Fethiye opgehaald heeft. In de tussentijd moesten we Angy uit het grote asiel halen, want ze was gewond aan een van haar poten, ze was door een andere hond gebeten – doorgebeten. We willen geen risico nemen en haar straks naar de kliniek in Fethiye brengen, Angy heeft antibiotica nodig.

Aylin was tamelijk down toen ze aankwam, ze had Arwin naar de kliniek gebracht om gecastreerd te worden en Efe, een Belgische herdershond, bezocht. Het verhaal van Efe is nogal lang. Aylin heeft ervoor gezorgd dat de eigenaar van Efe zijn hond onmiddellijk naar de kliniek zou brengen. Hij was volkomen verwaarloosd en tot op het bot uitgemergeld. Hij was bezaaid met teken en vlooien en werd levend opgegeten. Deze hond heeft jarenlang aan een ketting gelegen en heeft nooit los gelopen. Als dierenbeschermingsorganisatie hebben wij Efe in beslag genomen en wij zullen er voor zorgen dat hij het nooit meer slecht zal hebben. Hij moet nog een tijdje in de kliniek blijven om op te knappen (bloedarmoede) en zal dan voor de nazorg in het pension blijven. Wij proberen overal giften voor Efe los te krijgen want het zal nog wel een tijd duren voordat het beter met hem zal gaan.

Na het asiel, zweet – zweet – zweet, wilde ik nog even bij een jachthond gaan kijken die ik zo'n zes weken geleden ontdekt had, opgesloten in een veel te klein hok. Het janken van de teef was niet te missen. Na een beetje zoekwerk konden we de eigenaar vinden en hem aanspreken. We kennen deze man en weten dat je voorzichtig met hem moet zijn. Het opsluiten van de teef was geboorteperking omdat ze loops zou zijn en hij geen puppies wilde! Waarom laat hij haar dan niet steriliseren? Dat zou tegennatuurlijk zijn, wat een stomme idioot! En zie wat het resultaat van deze geboortebeperking is – op 21 juli is het kroost geboren. Zes pups in alle kleuren en geslachten zonder behoorlijke vooruitzichten! De eigenaar is niet tevreden want de vader is vast een straathond geweest!! Hij vroeg me of de pups (grijs-wit en zwart-wit) misschien nog bruin worden? Het mooiste aan dit verhaal is dat onze dierenbeschermingsvereniging verantwoordelijk zou zijn omdat wij geklaagd hadden over de opgesloten hond. Daarom had hij de teef een paar keer uit het hok gelaten. We zullen een oogje op moeder en jongen houden.

'Genoeg nu – ik wil naar huis en niets meer horen of zien!' Na deze gedachte ging een uur voorbij voordat mijn telefoon overging. Het was de vorige eigenaar van Herra – hij had Herra bij de nieuwe eigenaar opgehaald en ik kon haar krijgen (over 5 minuten). Alarm, alarm, in de auto gestapt om Herra in ontvangst te nemen. Het gesprek met de vorige eigenaar verliep niet zo heel goed want hij wil haar (misschien) weer terugnemen. Tja, daar moet ik nog op iets op verzinnen. Omdat ik 's avonds ergens te eten gevraagd was, heb ik Herra naar Sevim gebracht, ik had geen tijd om haar naar het pension te doen. Nu heerst er een beetje onrust vanwege Herra, tussen de vorige en huidige eigenaar is ruzie en jammer genoeg is mijn naam er ook bij betrokken. Vooral kalm blijven – ik hoop dat het vanzelf oplost.

Vrij! Ik ben gelukkig bij mijn etentje aangekomen!

 Lees verder   
Christine - Bikie

Christine - Bikie


Zoals vorige week beloofd, nu wat meer over Bikie. We waren in het asiel toen Bikie, samen met haar 2 zusjes Sonja en Sam, aankwamen. 3 mooie en gezonde pupjes! Sonja heeft in de buurt een nieuw huisje gevonden en Sam is naar Nederland gegaan. Bikie was een actieve en blije hond toen ze opeens, zonder duidelijke reden, van de ene op de andere dag een bange en wilde puber werd. Ze kreeg ineens een hekel aan het asiel en aan nieuwe, onbekende situaties.

Ze kan gemakkelijk over het hek van het asiel klimmen en ze is nogal moeilijk te vangen, dus momenteel verblijft ze in het puppygedeelte, waaruit het moeilijker ontsnappen is. Helaas kon ze ook niet buiten het asiel blijven met Doris, zelfs al waren ze de best vriendjes. Ze bleef namelijk naar het dorp lopen en bracht dan kleding of schoenen en dergelijke mee terug. Ook begonnen de mensen in het dorp te klagen over het feit dat ze op de geiten jaagt. Aangezien de dorpelingen er geen probleem van zouden maken Bikie te vergiftigen of neer te schieten, waren we bezorgd over haar veiligheid. Dus de arme Bikie zit nu veilig en wel binnen, maar ze wordt er niet vrolijk van. Gelukkig is ze gewend aan Fergus en mij, wij kunnen haar gemakkelijk aanraken, aaien, aanlijnen en meenemen voor een wandeling. Maar we zien dat ze erg ongelukkig is, en ze stribbelt altijd tegen wanneer we terug het asiel in moeten na de wandeling.

We zijn erg dol op Bikie en hopen dan ook, misschien tegen beter weten in, dat ze herplaatst kan worden. Ze is een brave hond en had, voor dat het ergens misging, een geweldig gevoel voor humor. Ik weet dat ze ergens nog steeds zo is. Ze is erg goed met andere honden en zou een geweldige kameraad zijn voor iemand met tijd en geduld; iemand die haar in huis neemt en een mandje voor altijd kan geven.

35 graden in de schaduw, Fergus en ik alleen met zijn tweeën om de honden uit te laten. We hadden dus niet erg zin om te gaan, maar waren toch erg blij om onze honden te zien. Ze zijn altijd zo blij als we er zijn! Alle honden zien er goed uit en zijn braaf geweest. Enya was ontzettend blij om even het asiel uit te gaan en is 2 keer mee wezen wandelen. Sultan gedraagt zich nog altijd hetzelfde, hij wil niet naar buiten, loopt mee omdat hij niet anders kan, maar kan niet wachten tot hij weer naar binnen mag. Hij is ook zo ontzetten lui, dat werkt nou niet bepaald bevorderend in de training! Er waren 3 nieuwkomers in het asiel, Bonsai, Miriam en Molly. Ze zijn allemaal mee geweest voor een wandeling en gedroegen zich heel netjes aan de lijn.

Aylin kwam 3 andere honden brengen die naar de kliniek geweest waren voor castratatie/sterilisatie, Havana, Sambuca en Matheo. De zusjes Havana en Sambuca zijn een beetje verlegen, Sambuca zal denk ik vrij gemakkelijk te trainen zijn, haar zus iets meer werk. 

Toen we aan het werk waren in het asiel, was er een beetje onenigheid tussen de grote honden en een grotere hond Angie is gebeten. Gelukkig geen grote wond, maar nu het zo warm is, kunnen we niet voorzichtig genoeg zijn omdat zelfs de kleinste wondjes heel snel ontsteken. Dus nadat Sina en Aylin klaar waren met het maken van foto’s van de nieuwe honden, ben ik samen met Fergus even met Angie naar de dierenarts (35 kilometer vanaf het asiel) geweest. 

De dierenarts heeft Angie even na gekeken en een prik antibiotica gegeven. We hebben haar een nachtje in huis genomen, waar ze zich fantastisch gedroeg. Ze keek niet eens om naar onze 7 katten, zelfs niet toen eentje haar een krab als begroeting gaf. Ze is ’s avonds bij ons binnen geweest, waar alles erg nieuw voor haar was. Ze wist niet zo goed wat ze met de televisie aan moest en was bijzonder geïnteresseerd in haar eigen spiegelbeeld. Daarna heeft ze ’s nachts rustig in de tuin kunnen slapen. De poot waarin ze gebeten was, is al aan de beterende hand en we hebben haar teruggebracht naar het asiel. Toen konden we ook even kijken hoe het met de nieuwe honden ging. Het lijkt er op dat ze al redelijk gewend zijn.

 Lees verder   
Sina - Een bodemloze put

Sina - Een bodemloze put

De kleine Sambuca heeft zich ’s nachts voorbeeldig gedragen. In de wetenschap dat ze nodig moest, heb ik haar naar de tuin gebracht. Maar nee, ze was erg bang en met de lijn wist ze zich geen raad. Dus heb ik haar maar weer naar binnen gebracht. Ik heb haar even helemaal alleen gelaten, en toen is het toch gebeurd. Ik moest het natuurlijk schoonmaken, maar ik was blij dat ze haar behoefte had gedaan.

Intussen heb ik de vroege Göcek-ronde gemaakt, om 6.30 uur had Gülden mij al verteld dat de val leeg was, want een hond van de buren wilde de val uitproberen. Gülden heeft hem eruitgelaten, maar hierdoor hebben we de hond die we wilden vangen, niet te pakken gekregen. Omdat ik met Sambuca naar de dierenarts in Fethiye wilde gaan, moest de rit wel lonen en daarom wilde ik minstens een tweede hond meenemen. De brandstofkosten voor al deze ritten zijn enorm, Turkije heeft de duurste diesel en benzine en naar Fethiye is het 30 km heen en 30 km terug.

10 dagen geleden kwam er een andere zwerver naar Göcek, we hadden hem al dagen in het vizier. Het is een reu en zijn naam is Matheo. Het is een van de honden die mij meteen aan mijn hart gaan. Hij is zo lief en onderdanig, hij wil ook graag knuffelen, maar is bang voor elke beweging van mijn hand. Hij kijkt me aan alsof hij me zeggen wil: ‘Doe me alstublieft niks’. We hebben hem op een barbecue in het dorp leren kennen en het was ons duidelijk dat we hem moesten opnemen. Aangezien Matheo her en der gesignaleerd was, hoopte ik dat ik hem in alle vroegte zou tegenkomen. Nadat ik het opgaf en naar huis wilde rijden om Sambuca te halen, zag ik midden op straat een reu strompelen. Oohh, het was Mattheo en hij was tamelijk zwak ter been. Ik denk dat hij een heupprobleem heeft, de dierenarts kijkt er vandaag naar. Nadat ik Mattheo in de auto gezet heb, ben ik met Sambuca naar de dierenarts in Fethije gereden.

Omdat de klniek vol zit met onze honden heeft de dierenarts mij gevraagd om Molly en Bonsai mee te nemen. Wat wel heel erg vreemd was, was dat Molly al gesteriliseerd was. Onze dierenarts kon niets vinden - heel apart, een jonge hond die al gesteriliseerd was??? Maar ik zou me vandaag nog vaker verbazen.

Met Beebee gaat het heel goed, ze is slank en kan ook weer haar buik dragen, ze moet minstens een pond spagetti (wormen) gepoept hebben. Wat een geweldige pup, vol vrolijkheid en levenslust. De mafkees hebben we aangesproken en Bonsai is nu van ons en Beebee is gaan hemelen. Opgelost! Waarschijnlijk neem ik Beebee mee naar huis, alleen weet ik niet of ik daar goed aan doe, want ik ben veel op pad.

Voor Pixie is er weinig hoop, haar nierwaardes worden slechter. Gin en Tonic zijn een ander probleem, ze zijn zo wild dat de dierenarts ze niet aanraken kan. Wat moeten we nu doen met die honden? Dat is een groot probleem voor ons. Ik heb Molly en Bonsai helaas naar het asiel moeten brengen. Uitgerekend vandaag hebben we werklui in het asiel en is het er rumoerig want de aggregaat draait de hele dag. In het asiel moet keihard gewerkt worden. Veel deuren zijn aan vervanging toe, omdat ze helemaal verroest zijn. Door de aardbeving zijn er veel deuren van het puppenverblijf uit het kozijn gebarsten, andere deuren hangen scheef en kunnen niet meer gesloten worden. De vloer in het puppyverbijf is gescheurd.

’s Middags had ik een afspraak met Aylin en Gülden. Alarm, alarm, in de vroege ochtend moest Aylin een hond ophalen. Aylin woont in het naburige dorp Inlica. Die hond had doodgewoon zijn intrek genomen bij de buren van Aylin en ging niet meer weg. Die mensen wilden de hond echter niet houden, dus had Aylin had de hond opgehaald en in huis genomen. Het is een rottweilerkruising. Wacht eens even, zoals Aylin hem beschreef, ging het om een hele lieve hond, een teef. Er ging mij een belletje rinkelen. Het zou mijn Herra kunnen zijn die losgebroken was van de ketting. Van zo'n goedmoedige rottweiler zijn er vast gaan twee. Of…..???? Toch wel, want deze teef heet Arwin en is vandaag voor het hele behandelprogramma naar de dierenarts gebracht. Toen Aylin mij het verhaal vertelde, ben ik natuurlijk meteen naar haar woning in Inlica gereden om te zien of het om Herra ging. Met pijn in mijn hart moest ik constateren dat we nu nóg een rottweiler onder onze hoede hebben. Arwin heeft puppen gehad, haar uiers zijn nog niet opgedroogd, ze heeft zelfs nog wat melk.

De val was geplaatst en ik wilde controleren of ik wat gevangen had. Alweer niet, dezelfde kat zat erin, sommige katten leren het nooit… Tot mijn opluchting zag ik dat deze kat al gesteriliseerd was (ik kon zien dat de oorpuntjes afgeknipt waren). Na deze ervaring ben ik naar huis gegaan voor wat verkoeling.

De val was weer gesteld, en om 17.00 uur ben ik weer gaan controleren. Ja, dus toch een keer geluk, ik had de tweede zwarte hond in de val en ik hoop dat we nu alle honden uit deze hoek gevangen hebben. Ook een hele lieve hond, een teefje en ze heet nu Havanna. Het overzetten van de val naar de bench verliep probleemloos. Maar ik was wel verbaasd, nóg een teefje, 4 teefjes op dezelfde plaats en geen reu? Mijn theorie klopt niet. Ik meende dat het om een loops teefje en 3 reutjes ging, vreemd, vreemd, vreemd. Helaas moest ik dus nog een keer naar Fetiye rijden, wat men niet allemaal voor dieren over heeft!

Toen ik met Havanna arriveerde, vertelde de dierenarts mij dat Sambuca al gesteriliseerd was. We hebben daarom Havanna ook maar even nader bekeken en vastgesteld dat ook zij al gesteriliseerd was. Het is te zien aan het litteken op de buik, bij Molly had de dierenarts geen litteken gezien en daarom werd zij opengemaakt om vervolgens te constateren dat alles al weg was. Ze werden wel allemaal schoongemaakt, ingeënt en gechipt. Güldens theorie klopt: een andere dierenbeschermingsvereniging of een ander gemeentebestuur heeft deze dieren in Göcek gedumpt! We hebben nog 2 tot 3 meldingen van zwervers (mensen bellen op en vertellen dan dat er ’s nachts plotseling een hond blaft die is komen aanlopen).

Omdat we allemaal tamelijk moe zijn, hebben we de val ’s nachts niet meer op scherp gesteld.

 Lees verder   
Sina - Kettinghond zonder water

Sina - Kettinghond zonder water

Vanochtend heel vroeg heb ik de kleine Beebee ingepakt. Molly was helemaal buiten zichzelf en wilde niet meer in de val zitten. Zo'n lieve brave hond, ik kon haar zonder meer van de vangkooi overzetten in de transportbox. Toen vlug naar Sevim en dan naar die debiel voor de herdershond-kruising (zij heet nu Bonsai). Het is werkelijk een Bonsai herdershond, niet hoger dan 50 cm. Ook een zeer lieve hond.

Zo zijn we met z'n allen naar de dierenarts in Fethiye gereden. Molly en Bonsai krijgen het complete programma: ontwormen, teken-vlooienmiddel, sterilisatie, eerste inentingen en een chip. Volgende week mogen wij ze weer ophalen, helaas moeten ze alle twee naar het asiel. Beebee is bij de dierenarts gebleven, we hebben haar eerst schoongemaakt, goed ontwormd, en ter observatie moet ze nu nog in de kliniek blijven.

Intussen heeft Sevim de imbeciel gebeld, want natuurlijk wilden wij hem Beebee niet meer teruggeven. We hebben hem kort en bondig verteld dat Beebee is gaan hemelen. Tja en wat doet die sukkel dan? Hij is naar onze dierenarts gegaan die helaas niets van ons complot afwist en zo zijn we door de mand gevallen. Onze dierenarts kon er wel nog een draai aan geven door te zeggen dat Beebee er heel slecht aan toe was en al in coma was en dat ze het waarschijnlijk niet zou overleven. En het aller-, allerergste is toch wel dat hij denkt dat Bonsai weer naar de aannemer teruggaat. Over mijn lijk nog niet (wordt vervolgd)!!

Wij konden Meriem en Findik in de dierenkliniek ophalen, beide hadden het volledige programma doorlopen en konden ontslagen worden. Meriem kwam uit een naburig dorp, de eigenaar wilde haar niet langer hebben. Aylin heeft haar toen opgehaald en is met haar naar onze dierenarts gereden. Ze was zo ernstig verwaarloosd dat het Aylin geshockeerd was. Helaas vergeet Aylin steeds om foto’s te maken.

Findik heeft zichzelf bemiddeld, zij hoort nu bij Olgun, de eigenaar van het Olive Garden Hotel. Enkele van onze Nederlandse vrienden kennen Olgun en dit hotel. De zwerfhond had zich een week eerder op het terrein van het hotel gesetteld. Olgun en zijn gezin (2 kinderen) hebben besloten om haar te houden. Natuurlijk krijgen ze alleen onze zegen wanneer de hond gesteriliseerd en ingeënt wordt. Vandaag had ik werkelijk een goed gevoel. Meriem moest ik helaas naar het asiel brengen. De val staat weer bij het hotel en ik hoop dat ik in de komende dagen de overige zwervers te pakken krijg.


Samen met Sevim zijn we nog een hond gaan controleren, waarover we ons zorgen maken. Zoals altijd was ik stom verbaasd. De hond had geen water en de mensen waren ’s morgen vroeg naar hun werk gegaan. Hoe kan men zo harteloos zijn? Water, alleen water! Zoals altijd ligt deze hond 24 uur per dag aan de ketting. Het zou geen probleem zijn geweest om deze teef (onze vereniging heeft haar laten inenten en steriliseren) zonder meer te laten verdwijnen. Maar dat gaat gewoonweg nu niet, we worden momenteel overspoeld met honden, het asiel zit vol, en in het pension van de dierenarts zitten ook weer te veel honden. We kunnen het ons simpelweg niet veroorloven deze hond uit haar misère te bevrijden. Voor vandaag heb ik een staatslot, even afwachten, misschien lukt het vandaag wel.

Korte mededelingen:

* Pixie gaat verder achteruit, de nierwaardes zijn niet goed en ze reageert niet op de behandeling

* Mijn gehandicapte hond en de moeder van de puppy’s is aan de andere kant (Dalaman) van de tunnel gezien. Onze dierenverzorger Feridun heeft nu de opdracht gekregen om die 2 honden elke ochtend op dezelfde tijd en plaats te gaan voeren. Ik hoop dat ik daarna succes zal hebben met de val.

* De 2 tunnel-puppy’s zijn nog steeds in de kliniek, ze blijven daar net zo lang totdat duidelijk is dat ze geen ziektes hebben. Daarvoor moeten ze eerst ingeënt worden, het teefje heet Gin, het reutje heet Tonic. Helaas zijn ze beide nog erg wild, jammer, erg jammer, want bij ons in het asiel zal er helaas geen vooruitgang in zitten.

* Spook heb ik nog steeds niet gezien, maar ik ben haar nog niet vergeten.

 Lees verder   
Sina - Beebee van de hondenverzamelaar

Sina - Beebee van de hondenverzamelaar

Ik heb te vroeg gejuicht, om 14.30 uur was het dan toch zover. De val staat tegenover een hotel, want daar verzamelen zich meestal de honden. Wij kennen de hotelmanager tamelijk goed. Om 15.30 uur kregen we een telefoontje van een hotelmedewerker: er zou wat in de val zitten. Om 16.00 uur was ik bij de val: Niets erin. Ach jawel, er zat een kat in, en de domme hotelmanager had haar losgelaten. Het is om het even, hond of kat, alles wat we in handen krijgen wordt bij ons gesteriliseerd. Mijn kunstig gemaakte worstspiesjes waren weg, de kat had immers ook honger. Dus ging ik erop uit om worstjes te kopen.

Om 20.00 uur, ik had net gekookt, kreeg ik een telefoontje van Gülden. Alarm, alarm. Er was een tamelijk zieke pup gevonden, en de ambulance is met sirene aan erop uitgereden. De jonge pup was door een volslagen idioot die wij kennen, naar de woning van Sevim gebracht. Hij verzamelt honden en wij moeten ons dan om die honden bekommeren. Hij heeft steeds honden die ergens verdwijnen of die op straat worden doodgereden. In het begin van dit jaar moest ik een hond van hem die was aangereden uit een droog kanaal halen. Helaas moest de hond ingeslapen worden omdat hij zijn ruggengraat had gebroken.

Nu heeft hij weer een andere hond die steeds aan een ketting ligt, het is om te wanhopen! Hij heeft Beebee uit Dalaman gehaald omdat men gezegd heeft dat Beebee een pitbull is. Ik geloof dat hij überhaupt niet weet hoe een pitbull eruitziet. Die mafkees! Toen ik arriveerde, lag Beebee plat op de grond, ze kon niet op haar poten staan. Nu moeten jullie weten dat deze ezel Beebee naar een dierenarts (ook een idioot) in Göcek gebracht had. Deze dierenarts vond dat ze een dikke buik had en waarschijnlijk niet poepen kon. Met olijfolie zou de darm wel weer op gang komen.

Aangezien Sevim het puppymeisje (Mimi genoemd) had, heb ik Beebee mee naar huis genomen. Je weet het maar nooit, Mimi heeft zojuist haar puppy-vaccinatie gehad en wij willen niets riskeren. Eigenlijk wilde ik met Beebee naar Fethiye rijden en ik had onze dierenarts al laten weten dat ik met een spoedgeval kwam. Ik wilde haar wel eerst wat laten drinken. Onthutst zag ik dat Beebee vol teken zat, ze was uitgedroogd, zat vol wormen en had honger. Geen wonder dat ze niet op haar poten kon staan. Omdat ze zo zwak is, kan ze haar opgezette buik niet dragen, daarom zakt ze elke keer in elkaar. Nadat ze gegeten en gedronken had, ging het al wat beter met haar. Ze is vervolgens in slaap gevallen. Om de teken om zeep te helpen, heb ik haar met een pipet Frontline gesprayd. Helaas sliep ze niet door en ging ze ’s nachts piepen. Tja, moet ik me daarvoor schamen? Nee, zo vol teken als ze zat, en zo vuil als ze was, heb ik haar bij me in bed genomen, ik heb haar op een doek gelegd en dat beviel haar goed. Daarna hebben we beiden geslapen.

Om 23.30 uur hebben Yonca en Gülden mij gebeld, ze waren ergens uitgenodigd en kwamen laat thuis. De dames hadden de opdracht om de val te controleren en hoera, de zwart-witte terriër zat in de val. Yonca en Gülden hebben haar voorzien van water en voer. Het is een teefje en luistert nu naar de naam Molly.

O ja, toen ik ’s avonds bij Sevim was om Beebee op te halen, vertelde ze mij dat die gek de Belgische herderkruising die door Göcek rondzwierf aan een aannemer gegeven had als waakhond. Ik was even van slag, het ging om een hond die niet gesteriliseerd is, en dan als waakhond bij een aannemer, dat kan hier niet. Sevim heeft die domkop ‘s avonds nog gebeld en gezegd dat de teef zwanger is.

 Lees verder   
Sina - Weer lege vallen

Sina - Weer lege vallen

Om 06.00 uur deed ik mijn ogen fonkelend open. Nadat ik afgelopen nacht om 23.00 uur de vallen gecontroleerd heb (leeg), ben ik ontevreden in slaap gevallen. Lees verder   

Sina - Hummeltje Mimi

Sina - Hummeltje Mimi

Mijn eerste gang vanmorgen was naar de voederplekken. Aha, daar waar ik de puppy's gevangen had, was het droogvoer aangevreten. De val staat nu weer op die plek, kijken wat het oplevert!

Ik ben vervolgens naar de andere kant van de tunnel (Dalaman) gereden om te zien of daar misschien honden zijn. Het is nu 15.30 uur, ik ga kijken , er zit niets in de val. Overigens is de afstand van Göcek tot de tunnel en terug 10 kilometer. En bij een dieselprijs van euro 1,80 per liter zijn ze bij de pomp erg blij. Om 18.00 uur zal ik weer controleren, net als om 20.00 uur, om 22.00 uur en om 24.00 uur. Er is niks ergers voor een hond dan om in een val te zitten, sommige honden proberen zelfs de tralies door te bijten en verwonden zich hierbij aan hun bek. Het verdient geen schoonheidprijs, maar helaas hebben we geen andere mogelijkheden. Het programma voor deze week is de honden bij de tunnel te vangen en dan ook de uitgezette honden (momenteel 7) in Göcek te vangen Ze moeten allemaal gesteriliseerd en ingeënt worden en zeer waarschijnlijk moeten we ze allemaal opnemen. Ook moeten we onze website aanpassen en we zullen ons voorlopig 1x per week treffen om vooruit te komen. Daarnaast moet ik deze week ook nog werken. Goddank is er op het werk niet veel te doen. Phantom heb ik weer gezien, maar Herra heb ik nog steeds niet.

Ach, laat ik nou helemaal vergeten zijn om ons kleine wurmpie te vermelden. Buren von Sevim hebben dit ukkie als speelgoed voor de kinderen mee naar huis genomen (waarvandaan weten we niet, vast en zeker niet gekocht!). Al na een paar dagen belandde het hondje op het gloeiend hete balkon, het had waarschijnlijk in huis gepoept. Een paar dagen later werd Sevims hulp ingeroepen, en men vertelde haar dat het gezin de hond op straat had gevonden en gered. Alleen wilde men graag van het hondje af (naar het asiel). De kinderen waren ertegen en zeiden: "Papa, jij hebt toch zelf het hondje voor ons meegebracht." Voor ons een heldere zaak: hier met die hond!

Alleen lopen we nu weer op eieren, want nadat Sevim Smiley en Rumba eruit heeft gegooid, heeft ze dat kleine hummeltje opgenomen. Voor hoe lang hangt af van het humeur van Sevim. En daar hebben wij ons maar naar te schikken, want het zou kunnen klikken. Tenminste, het is vandaag 16 juli en Sevim heeft niet geklaagd.

En nu hebben we het leuke nieuws van de opvang Linda gekregen, dat we Thomas en Frank moeten overnemen. Waar moeten we met Thomas en Frank heen? Ik wil het gewoon niet meer!

 Lees verder   
Sina - De oogst van de vangkooi

Sina - De oogst van de vangkooi

Op 13 juli heb ik om 06.00 uur mijn ogen weer geopend. Met slaperige ogen en in pyama ben ik snel naar de val gereden om te zien of ik de teef gevangen had. Jaaaaa, er zat wat in de val, maar niet mijn teef. Ik had een zielig pupje gevangen, totaal uitgemergeld en uitgedroogd, vol vlooien, vol teken, met candida en schurft. Toen ik rondkeek zag ik de moederhond met andere pups midden oover straat wegrennen. Jammer genoeg kon ik de pup niet uit de val halen, hij was zo verwilderd en beet zo van zich af dat ik hem niet pakken kon. En omdat de val zo groot is, is het bijna onmogelijk om hem in een hoek te drijven, daarom heb ik in alle vroegte al hulp ingeroepen. Een vriend kwam en hielp mij de val in de auto te tillen. De pup werd naar de dierenarts in Fethiye gebracht.

Intussen hebben we het project met de 4 of 5 , misschien wel 7 honden in Göcek iets vooruitgeschoven, want ik heb de val nodig. 's Middags heb ik de val weer op dezelfde plaats gezet. Eerste controle om 20.00 uur: de val was dicht, maar geen hond erin, beetje vreemd maar dat gebeurt nu eenmaal. Alles weer goed afgesteld, en ik ben naar een uitnodiging gegaan.

14/7

Op 14 juli om 01.00 uur ben ik naar de val gegaan, haha, de andere pup zat er nu in. Ik heb water en voer in de val gezet en ben naar huis gegaan. Om 07.00 uur heb ik dan het puppy-meisje met behulp van Yonca opgehaald en heb ook haar naar de dierenarts gebracht. Omdat ik op verschillende plaatsen op straat voer heb neergelegd om te zien waar de teef eet, ben ik meerdere malen de plekken nagereden. De val heb ik deze keer ergens anders opgesteld. Tot 16.00 uur heb ik gewacht, en heb er toen een punt achtergezet.

Tussendoor ben ik naar het asiel gegaan om een video van een hond te maken. Hij krijgt hierdoor een kans geplaatst te worden. Jammer genoeg heb ik de video verprutst, dus moet ik het overdoen.

Vanaf 16.00 uur heb ik me dan op mijn privéproblemen gestort. Relatieproblemen, men kan niet alleen met het redden van dieren bezig zijn! Mannen zijn moeilijk, maar dat weet toch elke vrouw.

15/7

Zondag is computerdag en met mijn partner heb ik zover alles opgelost. Liefde goed, alles goed, en hij heeft me met mijn pc-problemen geholpen en me uitgelegd hoe je een video maakt. Wat men niet allemaal voor dieren overheeft! Tussendoor ben ik weer naar Göcek gereden (mijn partner woont 10 km buiten Göcek) en ik heb de voederplekken gecontroleerd. Geen hond heeft het voer aangeroerd. Verdorie, waar hangt die teef uit?

 Lees verder   
Christine - De zaterdagwandeling

Christine - De zaterdagwandeling

Sinds een paar jaar gaan Fergus en ik zaterdags een poosje langs bij het asiel om de honden te bezoeken. We gaan dan speciaal naar het puppy-gedeelte, waar ook de kleinere (volwassen) honden verblijven. Er zitten altijd tussen de 20 en 30 honden in dit stuk. De honden in het "grote hondengedeelte" hebben een grote ruimte waar ze de hele dag vrij rond kunnen lopen, ze hebben er zelfs een "zwembad". Maar helaas hebben de hondjes in het puppy-gedeelte deze luxe niet.

We vinden het belangrijk om hen regelmatig op te halen. Ze vinden het heerlijk om in het gras te rollen en allerlei nieuwe luchtjes te ruiken. Tegelijkertijd raken ze gewend aan het aaien, vasthouden en met een halsband en riempje rond te lopen en bij verschillende mensen te zijn. Ze zijn zo uitgelaten als ze ons zien! Ze weten dat ze eruit gaan en daar worden ze zo blij van! Sommige mensen zeggen dat het het niet waard is om maar 1 keer per week de puppy’s uit te laten. Ik ben het totaal niet met hen eens. We geven hen liefde en socialiseren ze, en ik heb gezien dat sommige honden die timide of moeilijker waren, aardig werden, en gemakkelijker en vol vertrouwen. Ze kregen daardoor een kans om te worden herplaatst. Kinderen die bang van honden waren, leerden dat dit niet nodig was en nu vinden deze kinderen het ook heerlijk om het asiel te bezoeken. Natuurlijk is het mijn droom om alle honden aandacht, liefde en uitjes te geven. Op een dag zullen er meer vrijwilligers komen om te helpen. En op een dag zal ik zoveel tijd hebben dat ik veel vaker naar het asiel kan gaan, maar omdat te kunnen doen moet ik eerst gepensioneerd zijn of de loterij gewonnen hebben!

 Lees verder   
1 .. 10 11 12 13 14 .. 15

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.