Nieuwe producten toegevoegd — Bestel nu!

Sina - Alles geregeld voor de 5 vertrekkende honden

Sina - Alles geregeld voor de 5 vertrekkende honden

26 augustus

Ik moest even bijkomen, geen e-mails, geen werk, geen dieren buiten mijn eigen. 's Avonds kwam Karien, onze vluchtbegeleider, Gülden en Yonca hadden haar op het vliegveld opgehaald.

Irma was er weer en had haar kip gekregen.

27 augustus

Met Karien ben ik maandagmorgen op hondenbezoek gegaan. Karien zal op 29 augustus met 5 honden vertrekken. Een van de honden is Bubu die bij Hannah en Marcel in de opvang is. Hannah en Marcel wonen buiten Dalaman, ik mocht Bubu voor het vertrek zien en ook zijn chip nogmaals uitlezen. We waren ook in Sarigerme bij een dame op bezoek die een Pointer heeft, zij kan hem niet houden want ze heeft 10 katten. Ze had ons om hulp gevraagd, wij moesten een plek voor Rossi (zo heet hij) zoeken. Natuurlijk wilde ik Rossi eerst zien en leren kennen voordat ik me met een plaatsing bemoei. Het is een geweldige lieve hond.

Daarna zijn we naar het asiel gereden, ik wilde Ferdiun laten zien welke honden weggaan. Ik heb ook hier weer alles gecontroleerd, vooral de chip. Uit het asiel mogen Samba en Spydie vertrekken. Omdat ook Mery, van het pension, mag vertrekken zijn we ook naar het pension gereden om alles te controleren. Efe was er niet, hij was in de kliniek en werd gesteriliseerd. We waren de hele dag onderweg, we hebben ongeveer 150 km gereden. 's Avonds heb ik Findik nog bezocht want ze was in een opvang in Göcek, ook zij mag vertrekken.

28 augustus

In het asiel hebben we benches, riemen en alle attributen die we voor de vlucht nodig hebben voorbereid. We zijn voor 29 augustus volledig uitgerust, alles is georganiseerd. Mery hebben we uit het pension naar Sevim gebracht (het pension ligt ongeveer 20 km van Göcek vandaan). Het afhalen van de honden is ook geregeld, Hannah en Marcel weten er ook van, ze brengen Bubu van Dalaman naar het vliegveld.

We zijn nog naar de kliniek in Fethiye gereden om Efe te bezoeken. Hij ziet er heel anders uit, zijn blik en zijn lichaamshouding zijn al veranderd en hij is blij met ons bezoek.

 Lees verder   
Sina - Snow ontvoerd

Sina - Snow ontvoerd

Zaterdag was ik zoals altijd in het asiel en heb ik honden gefotografeerd. Voor vanavond heb ik de hondendiefstal gepland.

In het dorp was een grote bruiloft en iedereen was uitgenodigd. Zeer waarschijnlijk ook de mensen van Snow. Ik moest wachten totdat het donker werd. Eerst ben ik nog naar Irma gereden, ze was er niet, en ik was erg ongerust.

Toen het donker genoeg was ben ik weggereden, gekleed in het zwart met een zwarte haarband. Ik zag eruit als een Ninja, mijn vrienden maken steeds grapjes over mij als ik me zo kleed. Ik heb mijn auto geparkeerd op de hoofdweg, en ik ben naar Snows huis gelopen. Verdorie, het huis was fel verlicht. Je kunt ook níet rekenen op bruiloften. Toen Snow mij zag, blafte zij als een gek. Verdorie! Ik was met van alles bewapend: schaar, lijn, draagzak, halsband én gekookte kipfilet, op smaak gebracht met de lekkerste ingrediënten en geserveerd in een grote kom. Met deze wapens kon ik Snow kalmeren en terwijl ze zich vol vrat, heb ik haar kunnen bevrijden van de ketting. Ik heb haar simpelweg onder de arm genomen, en ben met haar weggerend. In de ene arm had ik Snow en in de andere hand had ik de bak met het voer, ze heeft gewoon verder gegeten. Ik denk dat ze in haar hele leven nog nooit kipfilet gegeten heeft. Snow was al in het pension aangemeld, om 21.30 uur heb ik haar naar het pension gebracht. Missie voltooid.

Snow heeft al een plaats in Duitsland. Helaas weet ik dat er zeer snel een andere hond aan Snows ketting zal liggen. Misschien zal ik ook die hond bevrijden. Snow is helaas een van de vele honden die aan de ketting ligt. Maar nu is ze een vrije hond en voor haar zal het leven veranderen.


 Lees verder   
Sina - Geduld is een schone zaak

Sina - Geduld is een schone zaak

22 augustus

De tunnelhond is weer opgedoken in de straat die naar Dalaman leidde nog vóórdat de tunnel gebouwd werd. Feridun, onze verzorger heeft haar gezien, want hij rijdt dagelijks dat traject. Attentie attentie, Feridun heeft gebeld en ik moet snel komen. De val stond al in de auto, brokken ook, dus vlug vlug. Toen ik aankwam, zat ze aan de kant van de weg, Feridun had brood in de auto en daar heeft ze zolang op gekauwd terwijl Feridun op mij wachtte.

Ik moest de val voorzichtig plaatsen, want dit teefje is erg bang en rent bij het minste geringste geluid een halve meter weg. Helaas speelt zich dit alles op een drukke en bochtige weg af. Ik heb Feridun weggestuurd, de val geplaatst, voer neergelegd en ben dan weer weggereden. Een kwartier later ben ik weer naar de val gegaan. De hond zat voor de val. Dat had ik me al bedacht, brok was niet goed genoeg!! De val heb ik laten staan, en ik ben snel naar huis gegaan om gekookte kip te halen. Toen ik terugkwam, was ze verder naar boven gelopen en moest ik de val in de auto zetten en haar achterna gaan. Dus de val weer uit de auto. De hond hield me vanaf een afstand in de gaten. Toen er een stukje kip in de val zat, heb ik haar gelokt en ze kwam! De verleiding van de kip was te groot, aha dacht ik, nu heb ik haar te pakken. Ik ben weggereden zodat mijn aanwezigheid haar niet zou storen. Na een kwartier ben ik dan weer gaan kijken bij de val: niks, de hond was weg. Teleurgesteld heb ik de val weer in de auto gezet en het opgegeven.

Toen ik een stuk verder gereden had, stond ze weer op straat. Ik ben weer gestopt en bij haar aan de kant van de weg gaan zitten. Ik wilde dat ze tenminste de kip zou eten. Ik heb haar ook nog water gegeven en ben daarna naar huis gereden. Dit alles heeft me in totaal 2 uur gekost. De hitte is ondraaglijk, de val is loodzwaar en ik was helemaal kapot.

 Lees verder   
Sina - Voorbereidingen voor een vlucht

Sina - Voorbereidingen voor een vlucht

20 en 21 augustus zijn vrije dagen in Turkije. Onze dierenarts is er niet en alles is goed gegaan, want we hebben hem niet nodig gehad. Ik werk op kantoor, maak lijsten, nieuwe beschrijvingen en bereid een vlucht voor. Een vlucht organiseren is niet zo gemakkelijk. Men moet plaatsen voor de honden vinden, men moet een vluchtbegeleider vinden, men moet een goedkoop ticket vinden, men moet het afhalen van de honden coördineren, men moet simpelweg aan alles denken. De papieren moeten klaargemaakt worden en de honden zelf moeten voorbereid worden om naar het buitenland te gaan.  Lees verder   

Sina - De herdershond

Sina - De herdershond

18 augustus

Op zaterdagmorgen was het gedaan met de rust. Om 8.00 uur opende ik mijn ogen als een bliksemschicht - de herdershond - daar loopt nog een herdershond bij de Tunnelstraat. Als de bliksem ben ik weg gereden en jaaa, jaaa, de hershond was er nog steeds, totaal verwaarloosd en vermagerd. In 15 minuten had ik alle hulpmiddelen verzameld: water, voer en alles wat een hond verder nog nodig heeft om te overleven. Helaas is ze (een meisje) er vandoor gegaan toen ik weer terugkwam.

Christine en Fergus waren zoals gewoonlijk om 10.30 uur in het dierenasiel om de honden uit te laten, enkele andere mensen waren er ook om behulpzaam te zijn. Ik moet foto's maken van onze nieuwe honden, Patchouli en Kea. Om 13.00 uur kwamen Christine en Fergus bij me langs om Pixie op te halen, ze hadden onze lieve Larissa van het asiel megenomen. Larissa heeft huidproblemen en al een jaar ondewordt al een jaar behandeld maar een volledige genezing is tot heden uitgebleven. Alleen een goed tehuis kan Larissa helpen, Pixie leeft niet meer dus nu zal Larissa de plaats overnemen. Zo zijn wij dierenbeschermers nu eenmaal. Het is duidelijk dat Christine, Fergus en ik treurig zijn over Pixie's dood maar het leven gaat verder en we moeten andere levens redden!

19 augustus 

Met mijn partner hebben we gezocht naar de herdershond, helaas zonder resultaat, :we konden haar niet vinden. Maar ze vreet alles wat we in de grote voerbak doen en het water is een paar uur later ook weg als we weer terug komen.

 Lees verder   
Sina - Gezeur om een jack russel

Sina - Gezeur om een jack russel

De hele week was ik met foto's, beschrijvingen en lijsten bezig, mijn fotoalbum is bijna klaar! We hebben de hele week een jack russel-drama gehad, omdat de vrouw die de hond gevonden had ons allemaal gek maakt. Ze wil ons dwingen de hond in de opvang te nemen. Het liefste had ze nog dat we onze honden terug op straat zetten en de jack russel opnemen. Dat is gewoon racisme en alhoewel de hond er niks aan doen kan, vind ik hem onsympathiek. Ik hoop dat de vrouw zelf een huis voor de hond vindt, want ik wil met de bemiddeling niets te maken hebben.  Lees verder   

Sina - Pixie dood

Sina - Pixie dood

Vandaag moet ik weer werken. Helaas komt er een moeilijke tijd voor mij aan, want vanaf september hebben wij als bedrijf meer klandizie en dit zal voor mij veel werk met zich meebrengen. Mijn vriendinnen hebben mij beloofd mij vandaag mee te nemen naar het strand. Ik voelde mij als een klein kind, ik was letterlijk een halve dag vrij van alle zorgen….. dacht ik.

Al op weg naar het strand, op de bekende tunnelweg, heb ik een herdershond gezien. Hij liep wat heen en weer en het was voor mij meteen duidelijk dat het een gevalletje van "uitzetten" was. "Stoooooooopp", nee, toch niet ‘stop’, want als we nu stoppen, komt er niks meer van ons stranduitje terecht. Ik heb echt even een afleiding nodig. De auto waarmee we op pad waren, was sowieso te klein, dus we hadden niks kunnen doen. Ik moet zeggen, ik heb erg genoten van de uren op het strand en aan zee, we hebben veel gelachen en heel lekker gegeten. Ik was om 20.00 uur weer thuis, mijn buik vol met knoflook en ik wilde even snel gaan douchen.

Iedereen moet mij gezocht hebben want ik was tot 21.30 uur aan het telefoneren. Om 21.30 uur heeft Christine mobiel gebeld, ik voelde nog steeds het zout op mijn huid en mijn haar zag er uit alsof ik in een wervelstorm terecht was gekomen. Christine reageerde erg gelaten, ze meende dat Pixie dood was - plotseling en zonder enige reden. Alarm, alarm, ik ben ongewassen en ongekamd naar Christine’s huis gereden. Ja, Pixie was werkelijk dood, morsdood. Christine, Fergus en ik konden het gewoon niet geloven! Ze had immers de hele avond gespeeld en gegeten, vervolgens een kort janken, en dood was ze….

Christine reageerde erg gelaten, ze meende dat Pixie dood was - plotseling en zonder enige reden. Alarm, alarm, ik ben ongewassen en ongekamd naar Christine’s huis gereden. Ja, Pixie was werkelijk dood, morsdood. Christine, Fergus en ik konden het gewoon niet geloven! Ze had immers de hele avond gespeeld en gegeten, vervolgens een kort janken, en dood was ze….

Na zoveel zorg en inspanning wilde ik weten wat Pixie had. Ook de dierenarts in Fethiye wilde het weten, dus zijn Christine en ik om 23.00 uur naar de kliniek gereden voor een autopsie. Alles zag er zeer goed uit, lever, maag , nieren, hart. De enige verklaring was een hersenbloeding. Het hele ziekteverloop duidde op hersenletsel en uiteindelijk werd, door middel van een haaranalyse het FSME-virus in Pixie gevonden.

We hebben Pixie weer meegenomen en zijn naar Christine's huis gereden. Christine, Fergus en ik waren droevig en zwaar aangeslagen. We wilden Pixie begraven, maar we hadden niet meer de moed en de puf ervoor. Moet ik me daar nu voor schamen? Ik heb Pixie mee naar huis genomen, haar goed verpakt en haar in de koeling gelegd want we konden haar pas zaterdag begraven.

Ik heb Pixie met me meegenomen en goed verpakt in de koelkast gelegd, want de begrafenis kon pas op zaterdag plaatsvinden. Aangezien ik alleeen leef, heb ik nooit veel levensmiddelen in de koelkast zoals Christine en Fergus zodat ik dus veel meer ruimte had in de koelkast. Ze had recht op een begrafenis, daarover waren we het eens maar bij 40 graden Celscius moet je iets verzinnen. Om 02.00 uur lag ik dan eindelijk in bed.
 Lees verder   
Sina - Phantom

Sina - Phantom

Phantom werd weer eens in het dorp gezien - men ziet haar nu weer overal. We hebben overal onze telefoonnummers achtergelaten en kijk, we werden opgebeld vanuit een supermarkt, ze is weer opgedoken. Alarm- alarm - ik ben direct met Gúlden vertrokken - toen we aankwamen was ze weg. Dus gingen we in het dorp naar haar op zoek, we zoeken een licht gekleurde hond en wat vinden we? Een donkere hond. Ook op deze jongen werden wij al weken geleden geattendeerd, nu hebben we hem tenminste gezien, het gaat om een kleine zwerfhond, een lieve reu. Onze dierenarts sluit vanaf zaterdagochtend de kliniek in verband met religieuze feestdagen - tot 22 augustus hebben wij geen dierenarts. De reu hebben we niet meegenomen, want na de operatie zou hij niet in de kliniek kunnen blijven. We krijgen hem vast en zeker wel! Wordt vervolgd!

Phantom is echter heel belangrijk voor ons, als we haar krijgen brengen we haar naar het ziekenhuis in Fethiye en proberen we een pleeggezin te vinden waar ze na haar operatie verzorging kan krijgen. We zijn nog een keer langs de supermarkt gelopen toen Gülden haar bij een portiek van een huis (koel) ontdekte. Hoera, wij hebben haar, maar de vreugde werd gelijk door zorg overschaduwd, ze had opgezette tepels. Fout - ik kon met mijn hoofd tegen de muur slaan. Hoe kon ons een zwangere hond ontglippen? Maar waar zijn de pups? Ik heb de tepels bekeken om te zien of ze nog melk had - er kwam een taaie vloeistof uit EN ze had een hard gezwel - een tumor? Na een kort overleg met de dierenarts in Fethiye heb ik haar naar de kliniek gebracht.

Duidelijk - ze heet nu Cindy, en ze heeft een tumor bij de tepels - en op mijn vraag of zij nou pups had of heeft, kon niemand een 100 % duidelijke uitspraak doen. Ze werd meteen geopereerd. Om 18.30 uur kreeg ik een e-mail van onze dierenarts. Uitspraak: "Een slager heeft waarschijnlijk geprobeerd deze hond te steriliseren, hij heeft de eierstokken en baarmoeder in stukken gesneden maar niet verwijderd - daarom kon ze niet zwanger worden, maar ze heeft wel daardoor oestrogeen ontwikkeld en als gevolg daarvan een tumor aan de tepels. We hebben het slagveld opgeruimd en de tumor verwijderd. Jullie hoeven niet naar pups te zoeken!" Omdat het hier om een grotere ingreep gaat mag Cindy gedurende de feestdagen in het ziekenhuis blijven, een assistent zal voor Cindy zorgen.

 Lees verder   
Sina - De hond bij de brandweer

Sina - De hond bij de brandweer

Vanmorgen heb ik tot 08.30 uur met BeeBee in bed gerold. Vanwege mijn nieuwe hondenkind moet ik 's ochtends om 06.00 uur al wakker worden want BeeBee heeft dan zin om te spelen. Ook wil ze ontbijt, en o ja, ook haar ochtendtoilet moet gedaan worden. Maar dan gaan we weer in bed om te knuffelen. Ik knuffel, Beebee speelt, slapen gaat niet meer. Wanneer ik opsta, slaapt Beebee eindelijk weer in.

Er stond stond een grote schoonmaakbeurt voor mijn huis op het programma. Natuurlijk moest Beebee meedoen, voor haar is dat heel eenvoudig, je blaft tegen de stofzuiger, je jaagt achter de bladeren aan, het wasgoed trek je van het droogrek en als er zich verder niets bijzonders voordoet dan bijt je in de voeten van tante Sina.

Na al dit werk moest mevrouw BeeBee met me meerijden naar de dierenarts in Fethiye, we willen wel eens kijken hoe het nu met haar is. Mimi (van pleeggezin Sevim) moest ook een herhaalinenting en we hadden nog een kat die voor sterilisatie mee moest. Beebee werd onderzocht en ik kreeg een compliment voor de goede verzorging, ze was twee kilo aangekomen. Ze heeft geen wormen meer en is al flink gegroeid. Ze kreeg een puppyinenting en nu moeten we het hele programma afwerken, alle termijnen zijn vastgelegd, de volgende vaccinatie is over 3 weken. Kleine Mimi kreeg ook haar herhaalinenting, de kat was in 30 minuten gesteriliseerd, Giorgio die ook in de kliniek was, werd ook in mijn auto gestopt (haha, in een bench) en zo zijn we terug naar Göcek gereden.

O ja, de Jack Russel is nu bij Sevim, de vrouw die hem gevonden had, was met het hondenpension niet tevreden en heeft de hond naar Sevim gebracht. Ik erger me zo daarover, waarom kan die vrouw de Jackie niet bij haarzelf in huis nemen! En zoals altijd is Sevim weer niet gelukkig en ik ben bang, dat ze mij dadelijk Mimi voor de voeten werpt omdat het haar allemaal te veel wordt. Sevim is 60 jaar oud en een zeer moeilijk persoon. Maar ze is het beste pleeggezin dat wij hebben, dus pakken we haar met fluwelen handschoentjes aan.

Opnieuw deed het me pijn in mijn hart omdat ik Giorgio in het dierenasiel moest achterlaten, en zoals altijd was zijn blik om van te huilen. Soms haat ik mijzelf daarom.

Om 15.00 uur was ik thuis, ik kookte van binnen weer eens (45 graden hitte in Göcek). Ik wilde alleen maar mijn airco aanzetten, douchen en uitrusten. Maar niets geen airco, door reparatiewerkzaamheden tussen 13.00 - 18.30 uur hadden we geen stroom. Ik kook, mijn huis kookt en ik heb besloten om voor Beebee te koken. Gehakt met pasta, kipfilet met rijst.

Later ben ik naar Gülden gegaan, ze was de laatste dagen ziek en men vermoedt een hartprobleem bij haar. Vandaag was ze de hele dag voor onderzoek in het ziekenhuis - 's avonds wilde ik weten hoe alles gegaan is. Wie Gülden kent zou nooit denken dat zij een hartprobleem heeft, deze vrouw heeft de energie van een paard en dat met 60 jaar. Alles oké, we kunnen Gülden weer slecht behandelen, ze is wel 60 maar ze heeft geen hartprobleem. De laatste weken hebben we haar gespaard, geen gedoe, geen stress maar nu moet ze weer volledig erbij zijn.

Na mijn bezoek bij Gülden wilde ik net naar huis rijden, BeeBee moet een wandeling maken, maar ik kreeg een telefoontje. Alarm-Alarm-Tatuu-Tataa, een hond was bij de brandweer afgegeven. Bij de brandweer????!!!! Er moet wel brand geweest zijn. Iemand heeft deze hond bij de brandweermannen afgegeven.

Mevrouw heet nu Patchouli, ze is een jong meisje, goed doorvoed en niet verwaarloosd. We geven de hoop op want we weten dat niemand deze hond zal zoeken, ze zat 4 dagen bij de brandweer, daarvoor een week bij de woningbouw en een vrouw (bij de woningbouw) wilde haar nu kwijt. Het is mooi om verschillende honden te leren kennen, Patchouli is op de één of andere manier anders. Welkom in ons midden Mevrouw Patchouli - we hopen dat we voor jou het gouden mandje zullen vinden.

Korte berichten:

* Met Pixie gaat het nog altijd goed - ze krijgt haar homeopathische geneesmiddelen

* Mijn avontuur was een miskleun - wordt vervolgd!

* Ben nu te moe om over de hondentrainer te schrijven. Het is goed, hij komt zaterdag om naar Gin en Tonic te kijken. Hij zou een hondenfluisteraar zijn, ik zou dat ook kunnen zijn, maar ik heb geen tijd. Honden houden niet van mensen die altijd haast hebben, en tante Sina heeft altijd haast (spijtig genoeg)!

 Lees verder   
Sina - De hondentrainer

Sina - De hondentrainer

Gülden en ik zijn naar het pleeggezin Hannah en Marcel gegaan (Tom, Bubu, Dasko). We hadden interessante gesprekken met een hondentrainer die ook uitgenodigd was voor deze ontmoeting. De hondentrainer heet Türksan en ik hoop dat hij ons met enkele dieren kan helpen. Het was heel interessant om met hem te praten en natuurlijk hebben we ervaringen uitgewisseld. We hebben Türksan en Marcel uitgenodigd om een kijkje te komen nemen in ons asiel, want voordat je van een samenwerking kunt spreken is het beter om eerst maar eens naar het asiel te komen.

Marcel en Türksan zijn op zaterdag op bezoek gekomen. Op dat moment waren er ook nog enkele mensen aanwezig die met onze honden gewandeld hadden. Wij moesten nog enkele honden inenten, onder andere Gin en Tonic. Onze dierenartsassistent was aanwezig en dus begonnen we met de twee wilden. Haha, ik had Türksan als kanonnenvoer voorop laten lopen, maar met een elegante greep had hij de kleine bijtende Gin buiten gevecht gesteld en konden we haar probleemloos vaccineren. Tonic kon zich niet eens meer verzetten, zo snel hadden wij hem onder controle.

Natuurlijk moesten Marcel en Türksan ook met enkele honden gaan wandelen. Türksan kreeg de bange honden die niet aan de lijn wilden lopen. Hij heeft ons enkele trucjes laten zien, want hij werkt met een fluitje en een pistool dat werkt met frequenties die alleen voor honden hoorbaar zijn. Ik vond het allemaal heel fascinerend, want we kunnen hier allemaal (ook Feridun) nog iets van leren.

Later hebben nog samen koffie gedronken en over een mogelijke samenwerking gesproken. Het is mij duidelijk dat wij Türksan moeten betalen voor zijn diensten. Het is Türksan duidelijk dat wij een dierenbeschermingsorganisatie zijn en dus niet zo veel geld hebben. Ons eerste project wordt Gin en Tonic – hij zal ze na elkaar bij zich nemen en zijn best doen om deze beide honden zo te socialiseren dat we ze tenminste kunnen aaraken. Wonderen verwachten we uiteraard niet, maar iedere kleine stap vooruit zal deze twee honden een betere kwaliteit van leven geven.

Mijn volgende project is het hondenpension: ik zou graag willen weten hoe Arwin de rottweiler-teef zich bij andere honden gedraagt. Ik heb simpelweg niet meer de moed om het allemaal alleen te doen. Ook Efe zou ik graag nader bekijken: ik wil graag weten hoe hij zich bij andere honden gedraagt en hoe zijn gemoedstoestand is. Mijn gedachten gaan alle kanten op - Türksan zou Feridun kunnen tonen hoe je een gevecht tussen twee honden beëindigt, hij kan degenen die met de honden gaan wandelen laten zien hoe je een hond bij het uitlaten traint. Droom ik alleen maar – nee, ik weet dat we dit gaan doen, want het is in het belang van de honden. Ik hoop dat we het qua prijs eens kunnen worden met Türksan, want dan hebben wij er allemaal plezier van.

Ik wilde Snow, de witte hond aan de ketting, meenemen, helaas is dat niet zo eenvoudig. Ik moet oppassen, want ik heb Herra de rottweiler ook van hem afgenomen. Voor Snow hebben we ook al een mooi opvanggezin in Duitsland, ze wordt ieder moment verwacht.

Het meenemen van de hond is helaas niet gelukt, omdat er zoveel mensen (buren) in de tuin zaten. Ik was vergeten dat het tamelijk heet is en veel mensen zelfs in de tuin slapen. Nu hebben we gelukkig een plan B en dat is om de mensen te bezoeken, ze hebben nog een kat die gecastreerd moet worden en ik heb Snows inentingsboekje. Ik zou Snow een licht verdovend middel kunnen geven (die we voor de vluchten gebruiken). De dierenarts heeft me een ontwormingsmiddel gegeven die bij honden - eenmaal opgelost in de bek - begint met schuimen. Haha, zo zouden we voor ambulance kunnen spelen, omdat een slang of schorpioen Snow gebeten heeft. Op de weg naar de kliniek is ze dan helaas gestorven. Hmmm, hmmm, meenemen is me liever - maar hoe? We hebben nog een plan C, meer info volgt!

 Lees verder   
1 .. 8 9 10 11 12 .. 15

No items found. · Terms & Conditions · Privacy policy · Alle rechten voorbehouden.