Wat een mooie dag in het asiel! ‘Mijn’ tweelingen, die lange tijd niet konden komen, waren er en het is zo mooi om de band te zien tussen de kinderen en de honden. Aylin kwam ook en heeft foto’s gemaakt van de nieuwste honden en ze heeft goede sfeerfoto’s gemaakt. Sommige heb ik bijgevoegd.

Er was geen nieuwe hond in het asiel, wat altijd een opluchting is! Maar deze week was erg vrijgevig! We hebben 7 nieuwe honden – allemaal volwassen op een na! Natuurlijk zitten er een paar loopse teefjes bij en de heren komen uit heel Göcek om met ze te flirten. We praten met de eigenaren om ze te overtuigen hun teefje te laten steriliseren, maar zelfs als we beloven alle kosten op ons te nemen werkt het niet. Ze weten het beter of het interesseert ze niet. Later blijven wij met het teefje zitten EN haar nest. Het is zo frustrerend! Het is ook erg eng. Op de dag van vandaag hebben we 147 honden! We hebben het verscheidene keren nagekeken, maar geen fout gemaakt, 147! Sommige zitten bij gastgezinnen en sommige krijgen speciale zorg, maar ons asiel heeft een capaciteit van 100 honden, maximaal en we moeten zorgen voor 110/115 honden. Dat is niet goed en maakt ze nerveus als er niet genoeg plek is en ze kunnen gaan vechten. Ook is arme Feridun alleen om het asiel te onderhouden en voor alle honden te zorgen en ze eten te geven… En de lente is pas net begonnen!

Sommigen van jullie vragen naar Papua! Ach, Papua! Sinds ze bij ons woont, weigert ze droog voer te eten. Dus kook ik pasta en meng dat met nat voer. We hebben een routine. ’s Ochtends gaat ze naar buiten en krijgt ze wat melk en wat lekkers. ’s Avonds als we thuis komen, komt ze naar binnen. Nadat ze haar avondeten op heeft, gaat ze weer naar buiten, we nemen haar voor de nacht weer mee naar binnen. Tot nu toe moest ik haar  naar binnen en naar buiten dragen, omdat ze het weigerde zich te verplaatsen van de ene naar de andere plek. Soms is het erg moeilijk om haar te vangen in de tuin en blijft ze wegrennen als we haar benaderen. Maar de laatste twee dagen was er wat interactie. Ze komt me begroeten in de morgen en gaat uit zichzelf naar buiten. Ze komt dicht bij me om haar melk te drinken en pakt lekkers aan uit mijn hand. En ze speelt met Larissa en Flash (ach kleine Flash die van iedereen houdt en iedereen houdt van hem – zo’n lieve kitten!). Ik moet Papua nog steeds dragen om naar binnen te gaan, maar ze heeft al veel bereikt de afgelopen twee dagen. Ik ben erg trots op haar. Natuurlijk weet ik dat ze zich weer terug kan trekken, maar we weten in ieder geval dat ze beter kan. Veel hoop hier!

We maken ons klaar om naar het asiel te gaan morgen om de nieuwe honden te ontmoeten die Sina zal meenemen van de kliniek… Het weerbericht is niet erg goed voor morgen, maar hopelijk begint het met regenen als we bij het asiel vertrekken.

Goli was bij de grote jongens en we hebben hem meegenomen voor een wandeling, maar hij zag er zo somber uit dat we hem vrij hebben laten rennen. Meteen veranderde hij in een andere hond, vrolijk en speels. Jane heeft hem geborsteld en hij vond het heerlijk!

Lambada had ook een goede borstelbeurt nodig en Jane bood zich aan. Natuurlijk wilde al de andere puppy’s helpen en was het heel erg leuk om te proberen de borstel van Jane te stelen en ermee weg te rennen.

En zo ineens was het weer tijd om te gaan! Dus.. meer volgende week….

Christine

P.S. Terwijl ik dit aan het schrijven ben, hoorde ik dat er eten is gearriveerd in het asiel, betaald door de gemeente. De laatste weken moesten we geld bij elkaar vinden om eten te kopen en dat was erg moeilijk en stressvol. Ik weet niet hoeveel er is bezorgd, maar gelukkig is de paniek nu voorbij (voorlopig). We moeten alleen nog geld zien te verzamelen voor speciaal puppyvoer.

Afgelopen zaterdag waren we maar met drie meiden om meer dan 30 honden uit te laten. Maar we hebben het gered, we hebben 16 kleine pups vrij rond laten lopen en zijn gaan wandelen met de grotere honden. Sonja en Jane zijn met vier honden gaan wandelen terwijl ik de andere honden hun tuigen omdeed. Sonja kwam gehaast terug, deed de honden naar binnen en vertelde me dat de puppy’s iets aan het eten waren wat er heel vies uitzag. Snel was ze weer weg om Jane te helpen de viezigheid bij de pups weg te halen. We weten nog steeds niet wat het was of waar het vandaan kwam en het was raar. Het was een soort kaarsvet netjes omwikkeld in luiers voor volwassenen (schone denken we!) en de puppy’s waren erg teleurgesteld toen we het bij hen weghaalden. Dat was het enige leuke deze morgen eigenlijk. 

We hebben vier nieuwe honden, Logma, Goofy, Bibo en Elphi, allemaal volwassen honden die we van de straat hebben gered. Behalve Elphi, zijn ze in goede staat voor straathonden en erg vriendelijk. Elphi is erg mager en voelt zich verloren in het asiel. We hebben haar in een stuk gezet wat gereserveerd is voor de baby’s, omdat dit vrij was en zo op zichzelf ontspande ze een beetje en ging ze eten, eten en eten… We moeten haar in de gaten houden om zeker te weten dat ze ook haar aandeel van het eten krijgt als ze met andere honden is.     

Goli voelde zich niet zo goed deze week. Als hij los kan rennen is hij erg gelukkig, maar in het asiel is hij erg te neergeslagen. Hij is perfect aan de lijn maar arme Goli begrijpt nog steeds niet dat mensen zijn vrienden zijn en goed voor hem zijn, hij heeft nog nooit eerder aandacht en liefde gekregen in zijn leven! De puppy’s zien er goed en gezond uit en dat is heel goed nieuws. 

Thuis groeit Flash (te) snel en hij begint te volgen als we de honden meenemen voor een wandeling. Hij is erg avontuurlijk maar ook erg vriendelijk. 

Papua heeft wat vooruitgang geboekt, ze heeft zich gerealiseerd dat slapen op een kussen veel fijner is dan slapen op de koude tegels. De ene dag komt ze als we haar roepen en dan zijn we allemaal erg enthousiast. De andere dag blijft ze van ons wegrennen. We weten dat het tijd kost en we proberen niet te gefrustreerd te raken…

Een samenvatting van de gebeurtenissen sinds ik verhuisd ben. 

De verhuizing

Het is me gelukt, sinds 25-01-2013 woon ik in mijn nieuwe huis. Het ging allemaal snel, alleen had ik 3 dagen geen water, de pomp was defect en 2 dagen geen stroom vanwege het onweer. Tja, nu woon ik in het dorp en daar is soms even geen water en geen stroom. De telefoon en het internet dedem het ook niet,  Telekom Turkije repareert geen omgevallen masten. Mijn airco is door het onweer ook kapot gegaan en ik kan de kachel niet aanmaken omdat het vonkenscherm er niet is. Het liefst zou ik weer verhuizen, maar  het huis bevalt me heel goed en  het wordt ook weer zomer en dan bevries ik niet meer. Het is zeer koud boven en zonder warmte is er niets plezierigs aan. Van mijn 10 katten zijn er 8 meteen mee verhuisd, eentje (Lilly) heb ik pas 2 dagen later meegenomen.

Waar ik nu woon is een klein gastenhuisje dat ik voorlopig als kattenhuis inricht. Tja, Lilly is al de eerste avond via de schoorsteen ontsnapt. Twee dagen later belde de vroegere huisbaas op, Lilly was teruggekomen (12 kilometer). Ik vraag me werkelijk af hoe die dieren navigeren. Ik heb Lilly meteen opgehaald, ze zit nu op mijn bed en daar is ze redelijk tevreden. Momenteel ontbreekt nog een kat, ik kreeg die niet gevangen. Kömür is een beetje schuw en mijn vorige woning wordt verbouwd. Vanwege het vele lawaai en de werklui ter plekke, durft hij niet meer op het balkon. Ik kan nog wel het een en ander over deze verhuizing vertellen, maar ik schrijf liever over onze dierenbescherming.

Tot zover alles goed en ik hoop dat de problemen snel opgelost worden. Ach ja, Robert is weg en komt pas over 3 weken terug. En hoe praktisch allemaal, ook zijn buurman is voor 10 dagen op reis. Onze honden zijn in het pension, maar ik moet Roberts katten verzorgen en  de katten en kippen van Felicity, ook al zijn het er maar 5. Dat is op het ogenblik  vermoeiend en niet leuk. Wordt vervolgd.

Ik val met de deur in huis: Irma

Verhuizing hier, verhuizing daar, toch ging ik dagelijks naar Irma. Zij was er bijna elke dag en sinds een week komt ook Flintstone junior mee. Pas hadden we een bijeenkomst want we moeten veel ophalen. We hebben besloten dat Junior, Bam Bam  Flinstone zal gaan heten. Met Irma heb ik een zeer goed band ontwikkeld, ze gooit zich zelfs op haar rug voor mijn voeten. Ik kan haar aanraken, maar het belangrijkste is toch wel dat Bambam niet bang voor mij is. Ik kon hem een paar maal op mijn schoot nemen. Irma was er niet erg blij mee, maar ze liet het wel toe.

Mijn plan was: Ik ben met Fergus naar Irma gereden, we hadden een megabox meegenomen. Fergus moest in de auto wachten. Nadat ik  Bambam een tuig had omgedaan, zette ik hem in de box. Door een gat in de bench kon ik de lijn, waar ik de korte lijn aan had vastgemaakt in Fergus’ hand duwen, vooruit dan maar. Het was eigenlijk een droom en heel romantisch droomde ik ervan dat Irma in de bench zou springen om haar zoon te bevrijden. Niks echter, “Over mijn lijk” dacht Irma en ook  over dat van mijn zoon! Ze heeft niet geprobeerd om de kleine te redden, ze heeft weliswaar gejankt maar ze was niet in paniek. Ik denk dat Irma niet zo romantisch is als ik, ik zou in de bench zijn gesprongen om mijn zoon te redden, maar ik ben nu eenmaal geen Irma!

Nadat ik Bambam in Fergus’ auto had geladen, is dat mormel weer gaan eten. Tja Irma, als ik jóu niet redden kan, dan red ik in elk geval wel je zoon. Ik heb Bambam naar de kliniek in Fethiye  gebracht. Iedereen  was benieuwd naar hem. Nu wordt hij opgekalefaterd, hij zat vol teken en waarschijnlijk ook vol wormen en ik moet nadenken waar hij gaat wonen. Maar ik heb een plan ik geef nog niet op, ze stug als Irma is kan ik ook zijn. Wordt vervolgd!!

Yamuk

We hebben voor Yamuk een pleegadres gevonden. Sevim  is weer bijgekomen en heeft hem opgenomen. Voor hoe lang weten we niet. Als haar slechte humeur terugkomt, moeten we een nieuwe plaats zoeken. Yamuk heeft een probleem met de schildklier, vandaar dat hij zo opgezet is en geen energie heeft. De bijtwond aan zijn poot geneest slecht, maar sinds een dag of 7 gaat het wel wat beter. Hij is tenminste opgestaan. We zijn blij dat hij regelmatig zijn medicijnen kan krijgen. Hij schijnt ook depressief te zijn en krijgt daarom een homeopatisch middel om hem op te vrolijken. We hopen dat het spoedig beter met hem gaat. Wordt vervolgd.

Dustin

Ik weet niet wie alle hondennamen kan onthouden, maar ik ken elke hond bij zijn naam, geen enkel punt. We hadden Dustin in augustus 2012 in Göcek gezien, eigenlijk wilden we hem vangen, steriliseren, chippen en laten inenten en wilden we hem in Göcek laten, want daar kent hij de ins en outs. Daar heeft hij zijn restaurants en is hij gewoon goed in vorm, waarom dan opsluiten? We makten ons geen zorgen om hem, maar we hebben wel een oogje in het zeil gehouden. Als we onze “To do List” opmaken,  staat hij altijd op de lijst en sinds kort hebben onze dames per mail gevraagd,  welk achterwerk ze moeten kussen zodat hij eindelijk gesteriliseerd wordt. Niemand heeft een naam genoemd,  maar het zal wel mijn achterwerk geweest zijn, wat gekust moest worden. Op 24 januari kwam een melding, onze dierminnende apotheekster belde naar Gülden, er was een hond aangereden en men probeerde de bestuurder te lynchen (leuk zeg!!). Iemand moest komen om de hond naar Fethiye te brengen. Een gewonde hond die bijt, dus moest Frankenstein-Sina komen om de hond in de box te krijgen. Een  bijtwond kan er nog wel bij. Binnen een kwartier waren en  drie reddingsauto’s. Yonca kwam naar de kliniek te rijden, Sevim kwam de box brengen en ik was er om de hond in de bench te leggen. Wat een team zeg! Uit de beschrijving had ik al kunnen opmaken welke hond het moest zijn, duidelijk: Dustin. Trillend zat hij bij de ingang van het huis, hij kon zich niet bewegen, maar ik kon hem wel aaien en hij genoot van de aaisessie. Met een ruk zat hij zonder te bijten in de box. Yonca is meteen vertrokken. Dan ga je jezelf weer afvragen: wat is nu beter, opsluiten of het risico nemen dat hij wordt vergiftigd of aangereden. Dustin heeft een gebroken poot en een ontwrichte heup die inmiddels al geopereerd is. We hebben, hopen we tenminste, een pleeggezin voor Dustin. Wordt vervolgd!

Sinds een paar dagen zoek ik een loopse teef, een zwart-witte jachthond. Vandaag krijg ik de eerste aanwijzing, de hond was gespot, ik moet snel op pad. Gülden wilde meekomen, ik haal haar op en we rijden naar een van de vele jachthavens in Göcek. Vanuit de verte kunnen we al 3 honden zien, een terrier, een zwart-witte hond en een beige-witte hond. Als we naderen is de situatie  duidelijk: de loopse teef is in gezelschap van twee verliefde reuen. O lala, de teef is een duidelijke pointer, ja zeg, die zal wel zijn zoekgeraakt. Ze is wat schuw, maar ik weet wel hoe ik haar in de auto zal krijgen. Ik ben ervan overtuigd dat ze van een jager is. Ik hoef alleen maar de klep van de kofferbak open te maken en Elphi, zo heet de hond nu, zit al in mijn auto. Ik heb haar snel aangelijnd en de klep weer dicht gegooid.

De terriërreu heeft in elk geval een baas, want hij draagt een mooi tuig en is goed verzorgd. Hij zal vast en zeker weer naar huis gaan. De beige-witte reu is duidelijk een zwerver, dat heeft ons het bestuur van de jachthave bevestigd. Bibo, zo heet hij nu, is een heel lieve en gemakkelijk te verzorgen reu. Ik heb hem meteen vastgemaakt aan de andere kant in mijn kofferruimte. Uli moet maar weer rijden, want ik heb geen tijd om Fethiye te gaan. Ze haalt 2 benches op in het asiel en we spreken af bij de benzinepomp. Uli moet op de terugweg Dustin, Goofy, Ponny en Hugo meenemen. Ponny naar huis en Dustin naar een pleegfamilie. Nu moet ik tellen, we hebben zaterdag 5 honden naar Nederland gestuurd, en vandaag is het maandag en we hebben er 4 nieuwe honden.

Gisteren zijn Fergus en ik naar het asiel gegaan. Het weer was een beetje koud, maar de zon scheen. In het asiel zagen we Goli, hij was terug van de dierenarts. Hij zag er erg blij uit dat hij buiten het asiel was en hij was aan het spelen met de puppy’s. Maar het is zo overduidelijk dat hij mishandeld is. Op het moment dat je te dicht bij hem in de buurt komt, gaat hij op de grond liggen en rolt hij op zijn rug, staart tussen zijn benen. Maar hij lijkt al meer te ontspannen met mensen dus ik denk wel dat hij zijn traumatische verleden kan vergeten. Hij is geen sterke hond en zal nooit wennen aan het asielleven. Hopelijk krijgt hij snel een nieuw thuis.

Ook Piper was terug van de dierenarts. Ik weet dat we haar eerst Pipie noemde, maar dat klinkt nogal onbeleefd in het Turks dus hebben we haar naam veranderd naar Piper. Ze heeft het formaat van een grote pup, dus verblijft ze bij de puppy’s. Ze ziet er al veel beter uit en was erg blij ons te zien. Eigenlijk zag iedereen er oké en gezond uit, wat echt een opluchting is na de epidemie die we een paar weken gelden hadden.

Fergus en ik besloten dat als Larissa (onze pleeghond) een nieuw thuis zou  krijgen we pleeggezin zouden worden voor Papua. Papua is zo’n tweeëneenhalf jaar geleden als puppy binnengekomen in het asiel. Ze was helemaal normaal en gezond, maar op een dag, niemand weet waarom, veranderde ze in een angstige getraumatiseerde hond. Ze accepteert het om met mij en Fergus te wandelen, maar met niemand anders. En elke week lijkt ze erger te worden. Larissa is nog steeds bij ons, maar gisteren besloten Fergus en ik om Papua mee naar huis te nemen. We hebben een mandje met een dekentje in Fergus' werkkamer gelegd maar we konden haar niet te pakken krijgen om het haar te laten zien. We dachten dat ze wel op onderzoek zou uitgaan en het zou vinden. Maar vanochtend zag ik dat ze de hele nacht in een hoekje van de tuin heeft gelegen. Gelukkig is het weer redelijk tot donderdag en tegen die tijd zal ze wel doorhebben dat er een fijnere plek is om te slapen. Het zal een hoop tijd en geduld kosten om Papua weer ‘normaal’ te krijgen. Maar we gaan het zeker proberen.

Op zaterdag moest Fergus werken en een paar honden zouden naar Nederland vliegen met Cora, dus besloten we de zaterdagse wandeling te verschuiven naar zondag (alweer!).

Vrijwilligers om naar het vliegveld te gaan waren, Sina, Aylin en ik zelf. Aylin en ik zijn buren en vriendelijk als ze is nam ze Gerko en Dima voor de avond, zodat wij meteen naar het vliegveld konden. Toch moesten we nog om 4 uur ‘s ochtends opstaan! Gerko en Dima gedroegen zich perfect, ze hadden de hele nacht niet geblaft en ze gedroegen zich ook perfect in de auto en op het vliegveld – geen gehuil, niemand gepoept of overgegeven. Sina moest eerst langs het asiel om Rokefor en Barnie op te halen en ze moest Tufie bij zijn pleegfamilie ophalen, maar om 5.30 uur waren we allemaal op weg naar het vliegveld.

Zoals ik al zei, Gerko en Dima deden het erg goed. Rokefor en Tufie hadden elkaar nog nooit ontmoet, maar vonden elkaar meteen aardig en begonnen te flirten en te spelen. Maar arme Barnie is geen seconde gestopt! We wisten dat kalmeringsmiddelen even tijd nodig hadden om te gaan werken en daarom was hij de eerste die zijn medicijnen kreeg, niet dat het ook maar iets hielp, hij bleef blaffen en sprong en sprong en blafte en hij heeft zelfs een (hele) grote hoop neergelegd. Iedereen die langs hem kwam, had toch een grote lach op zijn/haar gezicht! Dat is het magische effect dat Barnie heeft op mensen!

Na het vliegveld zijn Sina en ik naar haar oude huis gegaan om te kijken of we Kömur konden vinden, de laatste kat die ze nog niet heeft meegenomen naar haar nieuwe huis. De val had niet gewerkt en hij was nergens te vinden.  Toen zijn we naar het asiel gegaan want de dierenarts kwam 16 honden vaccineren. Alle puppies renden rond terwijl de zon scheen en ze waren allemaal heel erg gelukkig.

Daarna zijn we naar Irma gegaan bij de tunnel, in de hoop dat we haar konden vangen. Donderdag is Fergus met Sina geweest om te proberen haar en haar puppy (Bambam) te vangen. De pup vangen was gemakkelijk zat, maar Irma kwam niet in de buurt. Groot dilemma! De pup daar laten of de pup meenemen bij zijn moeder vandaan? We besloten de pup mee te nemen omdat er te veel auto’s langsrijden en dat te gevaarlijk is. Vrijdag kon Sina Irma niet vinden. Maar Irma was er zaterdag wel, wachtend op haar dagelijkse maaltijd. Ze was erg blij om Sina te zien en de dierenarts en ik bleven heel stil in de auto. Maar Irma is te slim. Ze begreep dat er iets aan de hand was en ze is niet dichtbij Sina gekomen. Na een half uur gaven we op. Sina zal haar moeten verdoven om haar te kunnen vangen.

Op de terugweg zijn we op bezoek gegaan bij Yamuk die nu bij een pleeggezin is. Arme Yamuk, hij is pas vier jaar oud, maar lijkt al een 20 jaar oude hond. Hij loopt erg langzaam en is zo neerslachtig. Hopelijk werkend de medicijnen die hij nu krijgt en vindt hij wat levensvreugde maar dat zal waarschijnlijk een hele tijd gaan duren. Dat was het voor mij voor de zaterdag met de dieren, ik ben naar huis gegaan om schoon te worden en een welverdiend dutje te doen.

Het weer was verschrikkelijk zaterdag, dus besloten we zondag de honden te bezoeken. Zondag was het een heerlijke zonnige dag en toen we aankwamen bij het asiel rende de puppy’s los buiten. Ze zagen er allemaal zo gelukkig en vol energie uit dat we niet voorbereid waren op wat we te zien kregen.

Een van de zwarte puppy’s van Miss Penny Moneypenny kwam ons verwelkomen. Ik weet niet zeker of het Samantha of Naomi was. We zagen dat haar rechteroog troebel en blauw was geworden. Dit was erg eng om te zien! Toen merkten we dat Judy ook een blauw oog had en toen Roger naar ons toe kwam, zagen we dat hij zijn linkeroog niet kon openen. Ik heb Sina gebeld en ze vroeg ons met de puppy’s naar de dierenarts te gaan (Weer! Ze zijn net een paar dagen terug van de kliniek.). Omdat het zondag was, was de dierenarts niet beschikbaar voor het einde van de middag, dus besloten we de puppy’s mee naar huis te nemen. 

Natuurlijk moesten we eerst de andere honden uitlaten. Sonja kwam aan en we begonnen de honden hun tuigen om te doen om ze mee te nemen naar de berg. Niets speciaals te vertellen. Ze waren allemaal erg vrolijk en uitgelaten om buiten te komen in de zon na een vreselijke regenachtige dag gisteren.

Over Goli maak ik me wel zorgen. Sommige honden wennen snel aan het asiel, andere wennen nooit. Goli lijkt er eentje die nooit went. Zijn blik is erg verdrietig en neerslachtig en het is duidelijk dat hij mishandeld is. Sonja heeft hem meegenomen voor een wandeling en hij volgde haar heel netjes, maar leek helemaal niet blij. We lieten hem even los lopen en toen zag hij er wat blijer uit, ook al was hij erg rustig. Hij is ook erg dun.

Ik heb Lee en Adele (twee hele lieve honden) meegenomen voor een wandeling en Goli volgde ons. Het leek goed met hem te gaan, maar hij werd erg verdrietig toen we hem weer naar binnen deden, dat brak mijn hart! Ik weet zeker dat met tijd en geduld Goli zijn geluk gaat vinden. Ik wou zeggen ‘weer’, maar ik weet haast zeker dat hij nooit geluk heeft gekend in zijn leven tot nu toe. He zat waarschijnlijk vastgebonden aan een boom zonder ooit aandacht te krijgen van zijn eigenaren. (Ik wil niet denken aan ergere dingen die met hem gebeurt zijn.) Ik hoop dat Goli snel een nieuw thuis krijgt.

Toen we weggingen, namen we de drie pups mee. Hun ziekte is besmettelijk, dus hebben we Kiki en Larissa naar binnen gedaan en de pups in de tuin laten rennen. Ze waren zo blij (de pups, Kiki en Larissa niet, die begrepen niet dat ze niet mee mochten spelen buiten, dus we hadden veel herrie deze middag). Deze ziekte is heel raar, ze zijn duidelijk erg ziek (twee pups zijn vorige week overleden) maar ze eten en rennen en spelen! We hebben een tapijt op de grond gelegd en toen ze moe waren, vielen ze allemaal in slaap in het middagzonnetje.

‘s Avonds hebben we de pups meegenomen naar de dierenarts. Zij heeft ons uitgelegd dat hun ziekte veroorzaakt wordt door een bacterie. De bacteriën groeien in hun lichaam en dat veroorzaakt ontstekingen aan de luchtwegen, diarree en/of de blauwe ogen. Ze hebben een injectie gehad en de dierenarts heeft beloofd dat ze snel beter zullen worden (er is geen blijvende schade.) De pups zijn nog bij de dierenarts. Helaas is het heel moeilijk herbesmetting met de bacterie te voorkomen. Als de pups teruggaan naar het asiel, krijgen ze de bacterie weer. We maken het asiel zeer regelmatig schoon en desinfecteren alles, maar in de winter is het moeilijk om de pups veilig te houden. We zijn op zoek naar gastgezinnen voor onze jongere pupjes, al is het maar voor een paar weken. Totdat de cirkel van herbesmetting is doorbroken of het weer beter wordt. Maar het is zo ontzettend moeilijk om gastgezinnen te vinden in de buurt!

Het weer is beter - Christine gaat naar het asiel. Rond 11.30 belt zij mij op dat het met de 4 pups van Miss Moneypenny niet goed gaat. Bij twee pups verandert de kleur van de ogen in donkerblauw, wat meestal een ontsteking betekent, accuut of net achter de rug. Ik bel Aynur, en dan blijkt dat bij de twee pups die bij haar waren gebleven ook de kleur van de ogen veranderd is. Haha, Aynur is ook aan het verhuizen en heeft geen tijd. Maar zoals altijd komt zij toch even naar de kliniek gerend om naar onze honden te kijken. Fergus en Christine brengen de kleintjes naar de kliniek. Ik hoop dat Christine haar verhaal op de blog zet.

In de nacht is het losgebarsten - wat voor een storm, ik trek de deken over mijn hoofd, want ik wil het niet horen. Om 7 uur belt Gülden - zij heeft aan Ferdiun gevraagd zo snel mogelijk naar het asiel te rijden om na te kijken of alles in orde is. Rond 8 uur komt dan het bericht dat bijna alles wat niet vast gespijkerd was is weggevlogen, met name onze boxen. Met de honden gaat het goed, alleen Yamuk die weer in het asiel is, kan weer niet meer op zijn benen staan. Vandaag heb ik erg veel in mijn huis te doen dus vraag ik Yonca of zij naar Fethiye kan rijden. Jawel zij kan, dus rijd ik naar het asiel om onze Yamuk op te halen. In de tussentijd is er ook iemand gekomen om Feridun te helpen om het asiel weer op orde te krijgen.

Door het slechte weer komt Christine vandaag niet. Voordat ik Yamuk ophaal, rijd ik nog even langs Irma, ik maak mij zorgen om haar. Vanwege de modder loop ik niet zo ver naar boven, zij is er. HaHa, van de kleine is niets te zien. Ik moet eens een keer helemaal naar boven lopen, maar nu heb ik er geen tijd voor. Ik rijd Yamuk naar Yonca en zo wordt hij weer naar de dierenkliniek gebracht.

Ik werk verder in mijn huis en vannacht slaap ik bij Gülden in huis, bij mij is het te koud en kaal geworden. Zou iemand zich afvragen waarom het zo lang duurt met dat verhuizen, ik moet toegeven ik ben nogal een perfectionist, alles wordt gewassen, schoongemaakt en goed verpakt. Ik kan toch nog niet verhuizen, dus ik gebruik mijn tijd om alles voor de intrek klaar te hebben.